Απρίλιος 2025
- Επί υδάτων πολλών
- Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Track#63 / Ο Συγγραφέας, όταν ήταν μικρός, ήθελε, όταν μεγαλώσει, να γίνει ο Joe Morello. Όταν μεγάλωσε πια, διολίσθησε στο να γίνει ο Keith Moon. Κάπως έτσι μπορεί να συνοψιστεί η (ίσως και όχι τόσο
- Επί υδάτων πολλών
- Γιώργος Μητάς
Σκέψεις για το έργο και τη γραφή της Έλενας Μαρούτσου Έλενα Μαρούτσου, Ντόμινο. Η τέχνη των αλυσιδωτών πτώσεων, Κίχλη, Αθήνα 2024 «Το βαγόνι είχε αρκετές κενές θέσεις, αλλά ο Μίλτος δεν κάθισε. Δεν πιάστηκε απ’
- Επί υδάτων πολλών
- Χρήστος Ράμμος
Τον Γιάννη τον γνώρισα στο Νεοχώρι του Πηλίου, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Περνούμε εμείς πάντα κάποιες μέρες του καλοκαιριού σε κάποιους φίλους εκεί και εκείνος παραθερίζει εκεί κάθε καλοκαίρι στο σπίτι του. Ένα
- Επί υδάτων πολλών
- Διονύσιος Σκλήρης
Γιάννης Κιουρτσάκης, Σεφέρης και Καμύ. Ζήτημα φωτός, Πατάκης, Αθήνα 2024. Ένα πολύ ενδιαφέρον ζεύγος «Βίων Παράλληλων» μελετά στο τελευταίο του έργο ο Γιάννης Κιουρτσάκης, αυτό του Γιώργου Σεφέρη και του Αλμπέρ Καμύ. Μεσόγειος είναι το
- Επί υδάτων πολλών
- Γιώτα Τεμπρίδου
George Le Nonce, Μαντείο, Άγρα, Αθήνα 2024. Αφήνω τους προλόγους. Μετά τα Ο Εμονίδης (Μικρή Άρκτος, 2013), Νεκρή φύση (Bibliothèque, 2016) και Έλεος (Bibliothèque, 2018), στα τέλη του 2024 κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις Άγρα, το
Συνέβη λίγο πριν τα εννιάμερα του θείου Νικόλα. Η Ναυσικά γύρισε στο σπίτι της ξαφνικά, κατά τις έξι, δεν την περίμεναν. Φιλοξενούσε την κόρη του αδελφού της, την είχε για συντροφιά μετά τον πρόσφατο θάνατο
ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΑ Τυφλό ποτάμι ο καιρόςΚάνει πως δεν με βλέπειΑς λογαριάζω με χαρτί και στηθοσκόπιοΠως μου χρωστάει από χρόνια περιττάΧιλιάδες χρώματα. Το χάλκινο του έρωταΤο ανθρακί του δίκιουΤο μωβ του πένθουςΤο μαβί των θαλασσώνΤο μολυβένιο των
I. (γλώσσα) ο νους γέρνει φορτωμένος γλώσσα γλώσσα δεν είναι το ενεργό συστατικότης διάβρωσης του νου; η γλώσσα δεν σκάβει το σώμαόπως το κύμα την ακτή; ποθώ–με συγκίνηση χαμηλή ο χειμώνας γίνεται θέρος το φθινόπωρο
Ι. Θυμήθηκα την παράδοξη ώραΌτανστους ΔελφούςΟ Ομφαλός της Γηςδεν έδειχνε/δε μιλούσε/ δεν άκουγεΚλεισμένοςΒουβόςΑδρός και βαρύςΠώς να αγγίξω;Πού είναι; Κι έπειτα την άλληΌτανΟ Ομφαλός της ΓηςΠίεζεΈσπρωχνεΤέντωνε το δέρμαΓυάλιζε σκληράΑκονίζοντας αισθήσειςΜε πάθοςΦόβουςΑναμονήΧαρά δύναμης Σκιρτήματασε ύδατα ιεράΛεπίδες αθάνατεςηχούσανστον
- Αποχαιρετισμοί, Κείμενα
- Δημήτρης Κόκορης
Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος διήνυσε μία μακρά πορεία ζωής, η οποία είναι ανεξίτηλα σημαδεμένη από τη συνεισφορά του στον χώρο των γραμμάτων, με αιχμή της παρουσίας του τις συγγραφικές του καταθέσεις στο πεδίο της λογοτεχνικής κριτικής.