Απρίλιος 2026

Υπάρχει μια παρεξήγηση βαθιά και σχεδόν οργανική στον τρόπο με τον οποίο ο σύγχρονος κόσμος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Επιμένει να μιλά για κρίση, σαν να βρισκόμαστε ακόμη μπροστά σε μια παρέκκλιση που, αργά ή

Προτού η πόλη μετατραπεί σε αυτή την αδιάλειπτη, λεία επιφάνεια όπου η σκέψη διολισθαίνει δίχως να αφήνει ίχνος, η δική μου γεωμετρία οριζόταν από την επαφή με το ακανόνιστο. Tώρα, καθώς στέκομαι στο μεταίχμιο της

Εισαγωγή Στο σύντομο αυτό κείμενο, θα επιχειρήσω να σκιαγραφήσω πτυχές μιας θεοκρατικής πολιτικής θεολογίας και να τη συνδέσω με την προβληματική της καταφατικής ή θετικής βιοπολιτικής.[1] Οι δυο αυτοί όροι δεν είναι άμεσα προσπελάσιμοι και

Συνέντευξη στον Βαγγέλη Κούμπουλη Ξεκινήσατε το λογοτεχνικό σας ταξίδι πριν από πολλά χρόνια. Κοιτάζοντας πίσω, πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σας με τη γραφή και με τη λογοτεχνία από το πρώτο σας βιβλίο έως σήμερα;

Μάριος Μπέγζος, Νεορθόδοξοι. Ο συντηρητισμός της Ορθοδοξίας, Λειμών, Αθήνα 2026. Το βιβλίο επιχειρεί μία κριτική στη λεγόμενη «θεολογία του 1960», την οποία αποκαλεί με το σημαίνον «Νεορθόδοξοι», που ήταν αρχικώς στη δεκαετία του 1980 κακόσημο,

Βίκυ Κατσαρού, Μόρα – Το σημάδι της Σάρας, Ενύπνιο, Αθήνα 2025. Υπάρχουν βιβλία που αφηγούνται γεγονότα, βιβλία που σμιλεύουν χαρακτήρες, βιβλία που αναπαριστούν ιστορίες ή εξευγενίζουν ευαισθησίες. Και υπάρχουν, σπανιότερα, βιβλία που λειτουργούν ως τελετουργικοί

από τους πρωτοετείς σπουδαστέςτου Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος Μανώλης Ζαχείλας  «Γλώσσα μου, όλα σου άγια και σεπτά και καλοκαμωμένα. Μον’ τούτο δε σ’ το συγχωρνώ: τ’ ότι ʼσαι, συ, της ύπαρξής μου τεκμήριο τρανό. Μα κι έτσι, ας είναι. Βάσανο

(Μετάφραση: Σωτήρης Μηνάς) Κάποτε, τα παιδιά έρχονταν στον κόσμο με τρόπο ειδυλλιακό, μέσα από τις φυλλωσιές των φρέσκων λάχανων — όπως στα, γεμάτα αθωότητα, παραμύθια της γιαγιάς ή στο κινηματογραφικό όνειρο του Βιτόριο Ντε Σίκα,

Ποιος κυβερνά την υφήλιο; Το φιλόξενο ηλεκτρονικό περιοδικό Φρέαρ με προσκάλεσε να συμμετάσχω σ’ αυτήν εδώ την έκδοσή του με τίτλο «Πού πάμε; Προβλήματα της εποχής μας που απαιτούν επειγόντως επίλυση». Ομολογώ πως για να

Όταν, το 1951, o Τζούλιαν Χάξλεϊ περιέγραφε τον διανθρωπισμό (transhumanism) ως απόπειρα σύλληψης της ανθρωπότητας με όρους «διαρκούς προσπάθειας υπέρβασης των εγγενών της ορίων και πορείας προς μια πληρέστερη πραγμάτωση των δυνατοτήτων της» μέσω της

Κύλιση στην κορυφή