Βρασίδας Καραλής

Κοιτώντας,αγαπημένες πατρίδες, φως, σκοτάδι, δειλινό, αυγή: εκεί ζούμε πάντα. Ταγμένοι του τάφου, τροφή λήθης, προσάναμμα του χρόνου, λίπασμα κοσμοφυΐας. Σκοπός ζωής να καθηλώνεις εικόνες, εντυπώσεις, μυρωδιές, χρώματα, ρεύματα αέρα που περικλείνουν το σώμα και βεβαιώνουν

Μερικές όψιμες σκέψεις για το μυθιστόρημαΟ Χριστός ξανασταυρώνεται [1] Ι. Άκουσα για πρώτη φορά το όνομα Νίκος Καζαντζάκης τον Μάιο του 1975, όταν η σειρά Ο Χριστός ξανασταυρώνεται προβλήθηκε στην ελληνική τηλεόραση. Δεν είχε καλά

Προσημείωσις Μεταφράζω εδώ το τέταρτο κεφάλαιο μιας συλλογής αφορισμών που εξέδωσα πριν μερικά χρόνια στα αγγλικά. Το θέμα της ήταν η διερεύνηση μιας καταφατικής ανθρωπολογίας. Η μέθοδος εστιάζεται σε μια απόπειρα άρθρωσης θετικών ιδιωμάτων όντων

(Σε τρεις συναντήσεις) Συνάντηση πρώτη Όπου διατυπώνονται οι διαφορετικές γραμμές σκέψης και συλλογισμούμεταξύ του αφηγητή, του Βρασίδα και του Καραλή Καθώς ανέβαινα στην Αθήνα από τον Πειραιά συνάντησα τον παλιό μου φίλο Βρασίδα. «Κάπου σε

Οἱ πολλοί περί βόθρον ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλοςθεσπεσίη ἰαχῆ· ἐμέ δέ χλωρόν δέος ἥρει.Ὅμηρος, Οδύσσεια λ, 42-43. Γιά τόν Ἀντώνη,πού ἔπεσε πρῶτος στή χλόη τοῦ σκοταδιοῦ Τό πρῶτο πρόσωπο  Ἤθελα πάντοτε νά γράψω παραβολές κάπως σάν

Σύντομο σημείωμα περί Διαλόγου Το κείμενο που ακολουθεί είναι το αρχικό κεφάλαιο ενός φιλοσοφικού διαλόγου που άρχισα να γράφω πριν είκοσι πέντε περίπου χρόνια περί πολιτειακής και συνεπώς ατομικής ευδαιμονίας. Στην αφετηρία του ο διάλογος