Σεπτέμβριος 2021

Ο Κώστας Γ. Παπαγεωργίου (1945-2021), σκιαγραφώντας τα χαρακτηριστικά της λογοτεχνικής του γενιάς στο μελέτημά του Η Γενιά του ’70 [1]Κώστας Γ. Παπαγεωργίου, Η Γενιά του ’70. Ιστορία – ποιητικές διαδρομές, Κέδρος, Αθήνα 22016 (1989)., εντοπίζει

Το φεγγάρι χιονίζει ξεσκλίδια σάρκας. Πλάι στο παράθυρο –τλικιτλάκ τλικιτλάκ τλικιτλάκ– πέρα δώθε στην κουνιστή πολυθρόνα. Θυμάμαι. Για να είμαι πιο ακριβής, αυτή τη στιγμή, το σώμα μου θυμάται. Το σώμα μου θυμάται και ζωντανεύει,

Θεωρώντας ότι υπάρχουν ακόμη ανοιχτές υποθέσεις εργασίας για τη γενιά, της οποίας η τυπική έναρξη τοποθετείται στο ’70, θα καταθέσω, αναγκαστικά σύντομα, επομένως με παραλείψεις, δύο παρατηρήσεις-ερωτήματα ως υποθέσεις εργασίας στο πλαίσιο μάλιστα ευρύτερης μελέτης

Οι περισσότεροι θεωρητικοί του Ρομαντισμού συμφωνούν σ’ ένα πράγμα, πως δεν υπάρχει ένας, αλλά απροσμέτρητοι Ρομαντισμοί, κάποιοι εκ των οποίων μπορεί να μετρούν πέντ’ έξι εκφραστές, αν όχι έναν και μόνο. Η Γενιά του ’70

«Γενιά του ’70». Πριν καθιερωθεί ο όρος προηγήθηκαν άλλοι, όπως «Γενιά της αμφισβήτησης», «Γενιά της άρνησης» κ.λπ. Αυτό το γεγονός από μόνο του δείχνει ότι υπήρχε μια ανάγκη προσδιορισμού του νέου ποιητικού κινήματος που αντιπροσώπευε

Ανέβαινα το δρόμο του Πειραιά για την Αθήνα –ακόμα ανεβαίνω από το 1973, που μπήκα στα γράμματα με το Βιβλίο 1, δική μου έκδοση. Δεν γνώριζα κανέναν έως που συνάντησα στην πόλη μου, στον Πειραιά,

Το Φρέαρ, για το αφιέρωμά του στη Γενιά του ʼ70, ζήτησε να καταθέσουμε, εμείς οι περιλειπόμενοι, την προσωπική μας μαρτυρία σχετικά με το ξεκίνημα και την πορεία της, μια «αυτοβιογραφική, ένδον χαρτογράφησή» της, ένα παζλ

Περιέργως (σχεδόν) μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να μιλήσω για τη «Γενιά του ʼ70», παρά το γεγονός ότι ανήκω ή καλύτερα με κατατάσσουν σ’ αυτήν. Και διότι ο πολυσυζητημένος όρος «γενιά» παραμένει σε ζητήματα τέχνης ασαφής

88. Τότε που ακόμη σπούδαζες τη μηχανική των ονείρων, έτυχε ποιητική βραδιά στον Πύργο με δυο ποιητές της «γενιάς του ʼ70».Η αφεντιά σου με τον Γιώργο Καραβασίλη κι εκτενής δημοσιότης στα τοπικά Μέσα. Το κοινό

Γεννήθηκα δεν ξέρω πότε και πού. Αναζητώντας την ιαματική ομορφιά και την αλήθεια που ελευθερώνει βρέθηκα στους δρόμους της ποίησης. Να ʼμαι εδώ που το Μηδέν δαγκώνει την ουρά του με ηδονή και πόνο να

Κύλιση στην κορυφή