Ιανουάριος 2026

Υπάρχει κρητική ή ηπειρωτική ή θρακική λογοτεχνία ξεχωριστά από την ευρύτερη ελληνική; Κι αν η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι «Όχι», στην Κύπρο συμβαίνει το ίδιο ή οφείλουμε να διερευνήσουμε τις ιδιαίτερες συνθήκες της

Η πεζογραφία της Κωνσταντίας Σωτηρίουκαι της Νάσιας Διονυσίου Δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που πιστεύουν πως η ελληνοκυπριακή λογοτεχνία αποτελεί κατά οιονδήποτε τρόπο παρακολούθημα και κλάδο ή υποκλάδο της νεοελληνικής. Οι Κύπριοι συγγραφείς έχουν ούτως

Στα μήστραφα / Μιλλένιουμ* Που να ψυχομασ̆εί τζ̌αι να μεν ι-φκαίννει η ψυσ̌ή του, να πεθάνει τζ̌αι να μεν ησυχάσει πάλε, την κατάραν μου να ’σ̆ει, που να ψοφήσει τζ̆αι να μεν ι-βρεθεί χώμαν να

Ο Κώστας Βασιλείου κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην Κυπριακή Γραμματεία ως λογοτέχνης, στην Κυπριακή Εκπαίδευση ως εξαιρετικός εκπαιδευτικός και στην κυπριακή κοινωνία ως ενεργός πολίτης. Αυτές οι ιδιότητές του συνθέτουν το προσωπικό του όραμα που

Ας τελειώνουμε εξαρχής με έναν «μύθο» που κυκλοφορεί επίμονα τα τελευταία χρόνια και συνοψίζεται στη φράση-επιθυμία: «να ακουστεί ο λόγος του αρχαίου ποιητή, δίχως σκηνοθετικά τερτίπια και παρεμβάσεις». Ο λόγος του αρχαίου ποιητή είναι ασφαλώς

Η ποιητική του Διονύση Σαββόπουλου αρδεύεται από τη θυσιαστική τελετουργική του αρχαίου δράματος ως τραγωδίας, αλλά και ως σατιρικού δράματος και κωμωδίας. Η κατανόηση αυτή διέπει και τη συμβίωση με πολιτικά χαρακτηριστικά ως έναν ενδοκοινοτικό

Δεν είναι σίγουρο πως ζούμε σε ένα σώμα, ποιος ξέρει την ίδια στιγμή σε πόσα σπίτια ξεκουράζεται η ψυχή, σε πόσα μυαλά παιδεύεται, σε πόσα κάνει έρωτα. Δεν είναι εύκολο πράγμα να κλείσει κανείς την

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς Τα χέρια μου σφίγγουν ακόμα το διαβατήριο κι οι χτύποι της καρδιάς μου πάλλονται δυνατά σ’ ολόκληρο το σώμα μου καθώς βλέπω το νησί απ’ το παράθυρο του αεροπλάνου

Καρολίνα Ούνγκερ I Το τραγούδι τελειώνει. Οι τελευταίοι φθόγγοι εκρήγνυνται στο βάθος της αίθουσας. Ο ιδρώτας της μηχανεύεται εξεζητημένες χημικές ενώσεις. Το δέρμα της ολόλευκο πλάι στο πρώτο βιολί και το πρώτο βιολί είναι το

«Γιατί, ρε…» ψέλλισε. Δίχως ερωτηματικό. Ούτε τελεία. Αλλά σαν να γραπώθηκε εκείνο το ρε από μια απελπισία και τεντώθηκε τόσο, που κόντεψε να σπάσει. Μάγκωσε όμως. Κοκάλωσε η λέξη στο λαρύγγι του. Κι έγινε ένας

Κύλιση στην κορυφή