Απρίλιος 2026

Περισσότερο ακόμα από σκηνοθέτης κινηματογράφου, παραμένω πάντα ένας αφοσιωμένος σινεφίλ. Ξεκίνησα να πηγαίνω στο σινεμά τη δεκαετία του ʼ70 – έχω γεννηθεί το 1968. Ακόμα αγαπώ τις εμπορικές πολεμικές και αστυνομικές ταινίες εκείνης της εποχής,

Η πρώτη ταινία που με απασχόλησε ως κατασκευή ήταν το μιούζικαλ Τραγουδώντας στη βροχή των Gene Kelly και Stanley Donen. Την είχα δει όταν ήμουν 7 χρονών και εκτός που με είχε μαγέψει ο χορός,

«Τη νύχτα είδα τη μάνα μου, στην πόρτα λυπημένη. Ήτανε λέει του Χριστού…» Θόδωρος Αγγελόπουλος Ήτανε σε τόπο χιονισμένο και είχαμε ξεχάσει τα εισιτήρια της επιστροφής. Μπήκε ο Ρόμπερτ σε κάτασπρο καθεδρικό ναό και χάθηκε

Το πλάνο: Από τη γωνία λήψης, τη γνωστή ως «το βλέμμα του πουλιού» (ή βλέμμα του Θεού;), η κάμερα παρατηρεί, σαν αρπαχτικό πουλί, την κίνηση ενός σκουληκιού στο χώμα. Το έδαφος είναι γκρίζο και ανάγλυφο,

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ Το σινεμά, όπως και άλλες μορφές τέχνης, αντιμετωπίζει το πρόβλημα των κριτηρίων. Με ποια κριτήρια επιλέγεται ένα σενάριο να χρηματοδοτηθεί, μια ταινία να βραβευτεί, να προβληθεί, κ.λπ.; Οι τέχνες δεν έχουν

Το Panoramic στον κινηματογράφο δηλώνει την κάμερα που στρέφεται οριζόντια (αριστερά-δεξιά) γύρω από τον άξονά της, χωρίς να μετακινείται στον χώρο. Χρησιμοποιείται για να κρύψει και να αποκαλύψει τον χώρο, να τον περιγράψει, να ακολουθήσει

Θυμάμαι πότε ακριβώς αγάπησα τον κινηματογράφο. Τα Σαββατοκύριακα στο Σινεάκ της Πανεπιστημίου (εκεί όπου σήμερα στεγάζεται η παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου). Η θεία μου, η Φάνια, με πήγαινε ανελλιπώς να δω ταινίες του βωβού

Ο κινηματογράφος ήταν στην επαρχία όπου μεγάλωσα, στη Μαλεσίνα Φθιώτιδας, μια αναγκαία καθημερινή διαφυγή. Ένα ραντεβού από το οποίο δεν ήθελα να λείπω ποτέ, όποια ταινία και αν έπαιζε. Αγάπησα τον κινηματογράφο, πριν αγαπήσω κάποια

Δεν αγάπησα τον κινηματογράφο μέσω μιας ταινίας ή ενός δημιουργού. Τον αγάπησα μέσω της μαγείας της κινηματογραφικής αίθουσας. Ήμουν ακόμη στο δημοτικό, στα Τρίκαλα, όταν άρχισα να βγάζω το χαρτζιλίκι μου δουλεύοντας στον κινηματογράφο Αχίλλειον,

Ήμουν επτά ή οκτώ χρονών όταν ο πατέρας μου με πήγε σινεμά να δω το Jurassic Park. Μπήκα στη σκοτεινή αίθουσα και βγήκα αλλιώς. Για αρκετό καιρό πίστευα στ’ αλήθεια ότι κάπου υπάρχουν δεινόσαυροι και

Κύλιση στην κορυφή