Κείμενα

Η υποχώρηση του λόγου και η ανάγκη για ένα «άλλο» σχολείο Ξεκίνησα να υπηρετώ ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση το 1984. Σήμερα, σαράντα δύο χρόνια αργότερα, έχοντας παρακολουθήσει εκ των έσω τις μετατοπίσεις στο σχολικό

Ὁ Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος ἀποτελεῖ μέχρι καὶ σήμερα σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τοὺς αἰσθαντικοὺς ἐκείνους ἀνθρώπους ποὺ ἐνδιατρίβουν στὴ φιλοσοφία ὄχι μονάχα μὲ βλέψεις ἀκαδημαϊκές (στόχος ὁπωσδήποτε θεμιτός), ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν εὐγενῆ βούληση νὰ μετουσιώσουν τὸ

ΤΑΦΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ Σ’ ετούτη την πλαγιάπριν από εννιά αιώνεςέδωσε την τελευταία μάχη τουο ήρωας Στέρεν Αρόβαπαλ. Το γεγονόςτραγουδιέται ακόμααπό παιδιά σε σχολεία,από δελφίνια του παρακείμενου πελάγουκι από τους γύρω βράχους και τα δέντραστις ερημικές νύχτες

Ένας μαθητής αμφισβητεί φωναχτά έναν κανόνα τον οποίο ο εκπαιδευτικός θεωρούσε αυτονόητο. Μια τάξη ολόκληρη αγανακτεί για ένα περιβαλλοντικό ζήτημα που η προηγούμενη γενιά προσπερνούσε σχεδόν αδιάφορα. Δύο μικρές, καθημερινές στιγμές με ένα κοινό υπόβαθρο:

Οι μαθητές σήμερα δεν υπακούν στους διδάσκοντες, και οι διδάσκοντες δεν παίρνουν τη θέση της αυθεντίας που τους δίνει η γνώση τους. Καταρρέουν ενώπιον των επιθέσεων των μαθητών ή αντεκδικούνται, και γίνονται αυταρχικοί τιμωροί. Με

Κάθε ευγενική πρό(σ)κληση για να αναστοχαστείς πάνω στην πραγματικότητα, την πορεία αλλά και την προοπτική του εκπαιδευτικού συστήματος στη χώρα μας, αποτελεί πάντα μια ουσιαστική ευκαιρία για να αναμετρηθείς με τη συγχρονία αλλά και τη

Α. Εισαγωγικά Η διδασκαλία ταυτίζεται με τον ουσιώδη πυρήνα της αρχαίας φιλοσοφίας, εδρεύει στην κηρυγματική οικοδομή του σώματος της Εκκλησίας από τους μεγάλους Πατέρες και Διδασκάλους, νοηματοδοτεί τη σκέψη των κορυφαίων στοχαστών του Διαφωτισμού και

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ: ΓΟΝΕΙΣ Σκηνή 1η: Στο λεωφορείο, γυρίζοντας από εκπαιδευτική εκδρομή. Περνάμε έξω από μια εκκλησία γεμάτη κόσμο και στεφάνια κηδείας. Οι μαθητές μου (Β Γυμνασίου) αναφωνούν χαρούμενοι: «Κυρία, κυρία, γάμος!» Ο μεσήλιξ οδηγός γυρίζει

40 χρόνια: Από την κιμωλία στον μαρκαδόρο και τη γραφίδα του διαδραστικού πίνακα Έρχομαι από έναν άλλο αιώνα. Έπιασα την κιμωλία το 1984 μ.Χ., λίγο μετά τους περσικούς πολέμους, όπως λέω συχνά κάνοντας χιούμορ. Από

Ο δημόσιος λόγος για το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας έχει συχνά τον χαρακτήρα μιας «περίκλειστης» σκέψης. Στο πλαίσιο αυτό, τα προβλήματα της ελληνικής εκπαίδευσης αντιμετωπίζονται ως μοναδικές διεθνείς πρωτοτυπίες και ιδιόμορφα ιστορικά φαινόμενα. Στην

Κύλιση στην κορυφή