Κείμενα

Μετάφραση: Θέκλα Γεωργίου Είναι μια ήρεμη μέρα∙ το φως του ήλιου απλώνεται στα χωράφια της πεδιάδας. Λίγο ακόμη και θα ηχήσουν οι καμπάνες – ξημερώνει Κυριακή σήμερα. Ανάμεσα σε χωράφια σίκαλης, δυο παιδιά βρίσκουν τυχαία

ΠΛΗΚΤΡΟΔΑΚΤΥΛΙΣΜΟΙ ΜΕ ΠΙΤΣΙΚΑΤΟΔάχτυλα ἑνδεκασύλλαβα: παγόδαχειροπιαστῶν ὀνείρων ποὺ κροτίδεςτὴ νέμονται καὶ οἱ ἀγαθὲς μερίδεςδιανέμονται μὲ λαβυρίνθων ρόδα χωρὶς τοὺς μίσχους καὶ χωρὶς τὰ σθένητῶν ἀλληγοριῶν ἢ τῶν νημάτωντὶς περιπλέξεις. Στῶν ἐννοημάτωντὰ βάθρα ἀνέρχονται καὶ ὀρχοῦνται ἐν

Είναι καλοκαίρι ή άνοιξη, λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του ʼ90, μάλλον το 1993. Είμαι μάλλον 16 χρονών και είναι μάλλον Σάββατο βράδυ. Είμαι μόνη στο σαλόνι του Περισσού. Οι υπόλοιποι είναι κάπου στην

Πέρασα την παιδική μου ηλικία στα λεωφορεία που οδηγούσε ο πατέρας μου, ξέρω την διαδρομή Ένφιλτ, Λίβερπουλ Ρόουτ και τις 14 στάσεις στο αναμεταξύ σαν την πίσω πλευρά του χεριού μου και αν με αφήνανε

από τους πρωτοετείς σπουδαστέςτου Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος Μανώλης Ζαχείλας  «Γλώσσα μου, όλα σου άγια και σεπτά και καλοκαμωμένα. Μον’ τούτο δε σ’ το συγχωρνώ: τ’ ότι ʼσαι, συ, της ύπαρξής μου τεκμήριο τρανό. Μα κι έτσι, ας είναι. Βάσανο

Στο μεσοδιάστημα του «κλεμμένου χρόνου» που διαθέτω όλο και σπανιότερα, ανάμεσα στο νοσοκομείο και καθημερινές υποχρεώσεις, σκέφτηκα πολύ πριν έρθω στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, σ’ αυτή τη συζήτηση για την ποίηση. Δεν ήρθα

Στο όνομα της Δύσης Εδώ και χρόνια, έχοντας μετατοπιστεί ως πολιτισμός στην ασφυκτική πρωτοκαθεδρία του παρόντος, στον παροντισμό για τον οποίο μίλησε εκτενώς ο ιστορικός Φρανσουά Αρτόγκ και πολύ πριν από αυτόν, στον «τώρα-χρόνο» [jetzt-zeit]

Η δημιουργία μιας κινηματογραφικής ταινίας στην Ελλάδα σήμερα είναι μια διαδικασία που απλώνεται σε βάθος χρόνου. Με εξαίρεση μετρημένες εμπορικές παραγωγές που χρηματοδοτούνται από ιδιωτικά κεφάλαια και diy ταινίες που γίνονται με ελάχιστους πόρους, η

Προοίμιο Από τις Βάκχες ως τον σύγχρονο κόσμο, ο ξένος επιστρέφει διαρκώς με διαφορετικά προσωπεία: ως θεός, ως επιθυμία, ως σώμα, ως διαφορά, ως απειλή. Όταν η πόλη δεν μπορεί να τον αναγνωρίσει, δεν τον

Με αφορμή την επέτειο των εκατό χρόνων από τη γέννηση και των είκοσι χρόνων από τον θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη (1925-2005), το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και ο Όμιλος Φίλων του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη

Κύλιση στην κορυφή