Κείμενα

Α΄ ΠΡΑΞΗ [Έναρξη. Εικόνα σέπια σε οθόνη: αρμυρίκια, παραλία, με το νερό της θάλασσας να σβήνει στραφταλίζοντας στην άμμο. Ακούγεται η φωνή της γυναίκας: Ερχόμαστε από το παρελθόν ή από το μέλλον; (Παύση) Μου είπε

Στην παραλία εκείνητης δεκαετίας του ‘70που πήγαμε τόσο ξαφνικά ένα προηγούμενο βράδυκρυμμένοι πίσω απ’ τον μικρό βράχοπροστατευμένοιπερνώ τα δάχτυλα πάλι και πάλιστα σγουρά μαλλιάΕίδες; Το μαγιόπράσινο μπικίνι, βαθύ πράσινο γεύση βελούδουσε περίμενε υπομονετικάμε σιγουριάΚι έπειτα

Η νεότερη ποιητική γενιά εμφανίζεται ουσιαστικά τα τελευταία χρόνια της μεταπολίτευσης. Λίγο πριν το ιδεολόγημα της «ισχυρής Ελλάδας» καταρρεύσει με πάταγο πάνω στα σαθρά υλικά του. Με την αρχή της νέας χιλιετίας, λίγο μετά την

Ο κινηματογράφος έμοιαζε σαν να ήταν εκεί από πάντα. Οι άνθρωποι που με πήραν απ’ το χέρι και μ’ έφεραν στον κόσμο του ήταν σίγουρα οι γονείς μου. Ο πατέρας μου ήταν λάτρης του κινηματογράφου

Ο κινηματογράφος ήταν στην επαρχία όπου μεγάλωσα, στη Μαλεσίνα Φθιώτιδας, μια αναγκαία καθημερινή διαφυγή. Ένα ραντεβού από το οποίο δεν ήθελα να λείπω ποτέ, όποια ταινία και αν έπαιζε. Αγάπησα τον κινηματογράφο, πριν αγαπήσω κάποια

Ο φορητός προβολέας σκόπευε το τυφλό κομμάτι της πρόσοψης του ισόγειου σπιτιού. Σύνδεσε το HDMI στον υπολογιστή και το μπλε ορθογώνιο αντικαταστάθηκε με την επιφάνεια εργασίας. Ώρα για δουλίτσα: μπίρα, πασατέμπο και play. Η γιαγιά

Και μόνο η διατύπωση του θέματος θα μπορούσε να προκαλέσει τη δυσπιστία ως προς την ικανότητα κάποιου να το δαμάσει. Δεν είμαι ειδικός να αναλύσω ένα τόσο τεράστιο θέμα ούτε να υποδείξω λύσεις. Θα επιχειρήσω

Τι γλώσσα μιλάει το θέατρο; Εδώ και λίγο καιρό κατασταλάζει μέσα μου η πεποίθηση ότι το θέατρο είναι η μοναδική τέχνη σε θέση να κρατήσει τον άνθρωπο ως πρωτογενή δημιουργό στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ότι η

Θυμάμαι πότε ακριβώς αγάπησα τον κινηματογράφο. Τα Σαββατοκύριακα στο Σινεάκ της Πανεπιστημίου (εκεί όπου σήμερα στεγάζεται η παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου). Η θεία μου, η Φάνια, με πήγαινε ανελλιπώς να δω ταινίες του βωβού

Κατὰ τὰ ἔτη 1973-74 ὁ Μίκης Θεοδωράκης συνέθεσε τὸ ἔργο του Μπαλάντες στὸ Παρίσι καὶ στὸ Ντουμπρόβνικ. Τὸ ἔργο κυκλοφόρησε τὸ 1975 σὲ δίσκο LP 33´ (Minos: MSN 259 – MINOS EMI) μὲ ὑπότιτλο Κύκλος

Κύλιση στην κορυφή