008

Η πληθώρα μεταφράσεων στα ελληνικά τα τελευταία χρόνια μιας νέας queer λογοτεχνίας που- τολμά-να-πει-το-όνομά-της μας επιτρέπει να στραφούμε ξανά στο είδος, να θέσουμε νέα ερωτήματα, να εξετάσουμε εκ νέου τη συνθήκη και τη συγκυρία μέσα

Αναταραχές λόγου και φύλου[1]: Σκέψεις με αφορμή το Ορλάντα της Ζακλίν Άρπμαν

Η λέκτορας λογοτεχνίας Αλίν Μπερζέ (Aline Berger), ετών 35, καθισμένη στο καφέ του Gare du Nord στο Παρίσι επιχειρεί να ξαναδιαβάσει (για δέκατη φορά) το βιβλίο της Βιρτζίνια Γουλφ Ορλάντο, η ανάγνωση του οποίου μέχρι

Πώς μπορεί ένα βιβλίο να είναι συγχρόνωςελεύθερη έκφραση και διαπραγμάτευση;Δεν είναι μάταιο να επικρίνεις ένα δίχτυεπειδή έχει τρύπες;[…][Α]κόμα δεν καταλαβαίνω τη σχέση ανάμεσαστο γράψιμο και την ευτυχία ήστο γράψιμο και τη φροντίδα.Μάγκι Νέλσον, Οι Αργοναύτες,

Το μόνο που έχουμε είναι η ιστορία μας, όμως ακόμα και αυτή δεν μας ανήκει.‒ José Ortega y Gasset 1. Η Annie Ernaux γράφει κάποια στιγμή στο βιβλίο της Mémoire de fille [Αναμνήσεις ενός κοριτσιού]

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται στον εγχώριο εκδοτικό κόσμο ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για την queer λογοτεχνία, και ευρύτερα την queer τέχνη[2]. Μεγάλης εμβέλειας εκδοτικοί οίκοι, όπως η Διόπτρα, ο Καστανιώτης, το Μεταίχμιο, οι εκδόσεις Πόλις, ο

Πείτε με queer. Αλλά και λεσβία να με πείτε, όλα καλά. Είμαι εδώ για δύο λόγους: επειδή ασχολούμαι με τη λογοτεχνία όλη μου τη ζωή –διαβάζοντας, γράφοντας, διδάσκοντας, εκπονώντας διατριβή, ασκώντας κριτική– και επειδή είμαι

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής Γιὰ σένανε ποὺ ξέρεις πῶς τραγουδάει ἡ πέτρακαὶ ποὺ ἡ εὐαίσθητη τοῦ ματιοῦ σου κόρη ξέρει πιὰ τὸ βάρος νὰ μετράει ὁλόκληρου βουνοῦ ἐπάνω σὲ γλυκό μάτι,καὶ πῶς ὁ ἠχηρὸς ὁ βόγκος

Δεν γράφω για τους ζωντανούς, γράφωγια τα φαντάσματα. Γιατί κι η ποίηση μελέτη θανάτου είναικι ολόκληρη η ζωή, κινούμενες εικόνες,χίμαιρες των πραγμάτωνπου τώρα σαν τις στιγμές κυλούνκι αύριο θα ’ναι αναμνήσεις Δεν γράφω για τους

Η ιστορία αυτή συνέβη την εποχή που ακόμα ο άνθρωπος κι ο Θεός μπορούσαν να καθίσουν αντικριστά σχεδόν, όπως ο ιππότης κι ο θάνατος σ’ εκείνη την ταινία, μ’ ένα σκάκι στο ανάμεσό τους και

ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Να έρθω μαζί σου θέλω απόψε θηρίο.Τα μαλλιά μου εκτείνονται στις λεωφόρουςτρέχουν σαν λύσεις ποταμών,θρόμβοι αίματος παλιννοστούντων στις αρτηρίες της πόληςνυκτόβια πτηνά γεννούν τ’ αυγά τους στο μυαλό.Βαραίνει και περισσεύει το άναρχο χέρι

Κύλιση στην κορυφή