Ανθρωπιστικές σπουδές

Στη μνήμη του Γιώργου Μερτίκα Ι.  Η ανθρωπιστική παιδεία απειλείται∙ η φράση είναι σε χρήση πολλά χρόνια τώρα στις περισσότερες χώρες της Δύσης και στο θέμα αφιερώνονται ντοσιέ, άρθρα, ειδικές ή γενικού τύπου μελέτες. Όπως

Η μετάλλαξη των ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων και της ακαδημαϊκής έρευνας ξεκίνησε την δεκαετία του 1990 στην Αγγλία επί Θάτσερ. Το Πανεπιστήμιο απώλεσε τη σταθερή του χρηματοδότηση από το κράτος και τον αυτόνομό του σχεδιασμό και συνέδεσε

«Γίνε αυτός που είσαι με τη βοήθεια της μάθησης».Πίνδαρος[1] «Κάθε ακαλλιέργητος άνθρωπος είναιη καρικατούρα του εαυτού του».Φρειδερίκος Σλέγκελ[2] «Το να μην μπορέσουμε, ίσως κάποτε μας συγχωρεθεί·το να μην προσπαθήσουμε, ποτέ».Δημήτρης Πικιώνης[3] Τι χρειάζεται ακόμα η

Ο κόσμος άλλαξε άρδην μετά το πέρας των δύο καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων του εικοστού αιώνα· έμειναν δίχως αμφιβολία για πολύν καιρό ανεπούλωτες οι χαίνουσες πληγές που επέφεραν στην ανθρωπότητα οι ανατριχιαστικές θηριωδίες του Ολοκαυτώματος, των

Είναι παράδοξο, ειρωνικό, και οπωσδήποτε ενδεικτικό το ότι σήμερα έχουμε προσκληθεί να συζητήσουμε για το «δυσχερές περιβάλλον» μέσα στο οποίο ασκείται, διαμορφώνεται και επιβιώνει η «νεοελληνική φιλολογία» εμείς που αποτελούμε μέρος των αιτιών της «κρίσης

Η συζήτηση ίσως πρέπει να αρχίσει από το βασικό ερώτημα: υπάρχει πράγματι κρίση στις ανθρωπιστικές σπουδές; Αν με τον όρο «κρίση» αναφερόμαστε σε καταστάσεις οι οποίες ξεφεύγουν από τα όρια που αντιλαμβανόμαστε ως φυσιολογικά και

1. Θα ξεκινήσω από πολύ παλιά, με δύο στίχους από το Ρ της Ιλιάδας (424-425) που οπτικοποιούν ‒δεν χρησιμοποιώ τυχαία ή καταχρηστικά τον όρο‒ τον «ορυμαγδό» της μάχης λίγο πριν ο αφηγητής επικεντρωθεί στη σκηνή

Στον τίτλο της ομιλίας μου χρειάζεται να προστεθεί, στα όσα ακροθιγώς θα θίξω στη συνέχεια, στη διδασκαλία και στην έρευνα για δύο λόγους: α) κινούμαστε εντός των πανεπιστημιακών θεσμών β) είναι, κατά την αντίληψή μου,

Α΄ Αντί προλόγου  Τις τελευταίες δεκαετίες είναι εμφανής η υποχώρηση των ανθρωπιστικών σπουδών στο διεθνές περιβάλλον. Δυστυχώς στη χώρα μας η υποχώρηση αυτή συνειδητοποιείται με μεγάλη καθυστέρηση ενώ σε μερικούς ακαδημαϊκούς, «πνευματικούς» και θεσμικούς κύκλους

Πώς θα γίνουν πιο ελκυστικές οι ανθρωπιστικές σπουδές; Έχοντας υπηρετήσει περίπου τριάντα χρόνια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, βλέπω κι εγώ με καημό πως δεν έχουμε πια πέραση. Και πώς να έχουμε, όταν δεν οδηγούν οι σπουδές

Κύλιση στην κορυφή