Κείμενα

Μια μέραΘα βρω τα κότσια: Να σε στείλω στο διάολοΌσο εγώ ανοίγω σε φύλλαΚι εσύ χαζεύεις το ρολόι σουΚαι καθόλου δεν θα σε ντραπώ Μια μέραΘα [απο]δεχτείς την ήττα σουΔεν θα κουνάς το δάχτυλο κάθε

Αρχές της δεκαετίας του 1960 η μητέρα μας θέλησε να μετακομίσουμε οικογενειακώς από το Ρέθυμνο στην Αθήνα, προκειμένου τα τέσσερα αγόρια παιδιά της να εγγραφούμε σε καλά φροντιστήρια και να πετύχουμε στις ακαδημαϊκές εξετάσεις, έτσι

Τhe Sound of Metal2019Σκηνοθεσία: Nτάριους ΜέρντερΗθοποιοί: Ριζ Άχμεντ, Ολίβια Κουκ, Πολ Ράτσι Η κωφότητα δεν είναι αναπηρίαούτε η τυφλότητατίποτα δεν είναι αναπηρίαόσο ζειςκι όποιος λέει το αντίθετοδεν έχει πιει το μέταλλοτης γνώσηςπου τρέχει άφθονο από

Αγαπημένε Δάσκαλε, υπήρξες ο «παππούς» όλων μας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών. Ο πρώτος που μας υποδέχθηκε, το 1998, όταν ακόμη δεν ξέραμε τι ακριβώς σημαίνει Θεατρολογία. Ήσουν εκείνος που μας έδειξε τον δρόμο, που μας

1 Στάλες ιδρώτα κυλούν από το μέτωπο και φτάνουν μέχρι την κοιλιά μου, που είναι μεγάλη και σε περιέχει. Ξαπλώνω και φαντάζομαι ότι μέσα της φωλιάζει η δροσιά, εκείνος ο φρέσκος αέρας που ακούγεται από

Σε οποιαδήποτε περιοχή της νεοελληνικής ιστορίας και αν πίστωνε κανείς τον Κώστα Γεωργουσόπουλο είτε επρόκειτο για τη λογοτεχνική και τη θεατρική είτε για την ευρύτερα πολιτιστική, αναμφισβήτητα θα του χρεώνονταν ως μια λειψή τοποθέτηση. Καθώς

Τον Δεκέμβριο του 2024 ο φιλόλογος, ποιητής, μεταφραστής, κριτικός θεάτρου, επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, δάσκαλος πολλών από εμάς, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, έφυγε από αυτόν τον κόσμο, αφήνοντας

«Αν το κράτος υποχρέωνε όλα τα ωραία παιδιά να γίνονται βοσκοί θα είχαμε ως χώρα πολύ couleur locale»«Το όνειρό μου θα ήταν να γίνουμε η χώρα των μεγάλων ερώτων και, ως γνωστόν, ο έρως φέρνει

Πέθανε ο Φραγκίσκος και ο κόσμος αισθάνθηκε κατά κάποιον τρόπο μετέωρος. Σαν να διαισθάνεται πως η εποχή μας θα μοιραστεί σε «προ Φραγκίσκου» και «μετά Φραγκίσκον». Αισθάνθηκε πως έχασε ένα δεκανίκι. Διαίρεσε, κατά κάποιο τρόπο,

«Γεννήθηκα στο βλέφαρο του κεραυνού… Σβήνω κυλώντας στα νερά…» Άλλος ένας αναντικατάστατος πυλώνας του Ελληνικού Θεάτρου και του Ελληνικού Πολιτισμού μάς άφησε ορφανούς, να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας… με την επερχόμενη λαίλαπα – με τη

Κύλιση στην κορυφή