Κείμενα

Μετάφραση: Γιάννης Τζώρτζης ΤΟ ΔΙΧΤΥΚατά το βράδι ο άνεμος αλλάζει. Βάρκεςπου ξέμειναν στην προκυμαία βγαίνουνστην ακτή. Ένας κουλοχέρης άντραςκάθεται στην καρίνα ενός σάπιου σκαριού,παλεύει μ’ ένα σκισμένο δίχτυ.Σηκώνει το βλέμμα του. Τραβάει κάτιμε τα δόντια

Εισαγωγή. Αναλογιζόμενος το σύγχρονο ποιητικό τοπίο, στέκομαι στην περιορισμένη αναγνώρισή του. Αν και στον αιώνα μας το καινούριο ποίημα βγαίνει από το βιβλίο και πάει στο βιβλιοπωλείο, στο μπαρ, στο θέατρο, στο φεστιβάλ και γενικά

Προσκεκλημένος από τον Κύκλο Ποιητών να μιλήσω για την τρομερή μας τη λαλιά, νιώθω μεν την υποχρέωση να αναφερθώ στην ποίηση, που ήταν η πρώτη μου αγάπη στα μετεφηβικά χρόνια, αλλά σκοπεύω να εστιάσω στην

Ήμουν επτά ή οκτώ χρονών όταν ο πατέρας μου με πήγε σινεμά να δω το Jurassic Park. Μπήκα στη σκοτεινή αίθουσα και βγήκα αλλιώς. Για αρκετό καιρό πίστευα στ’ αλήθεια ότι κάπου υπάρχουν δεινόσαυροι και

Από πολύ μικρή ηλικία είχα αγάπη για το σινεμά, αλλά και για τις πρώτες σειρές της τηλεόρασης που τότε ξεκινούσε στην Ελλάδα. Ο φυγάς, ο Άγιος, το Peyton Place. Μεγάλωσα στα Πατήσια, που τότε ήταν

1. Παρά την αμφισβήτηση της έννοιας «γενιά», κριτικοί και φιλόλογοι τη χρησιμοποιούμε συχνά με την εύλογη δικαιολογία «χάριν συνεννόησης». Συζητήσεις και προτάσεις για τη γενιά έχουν ξεκινήσει να γίνονται από πολύ παλιά και ενδεικτικά αναφέρω

Αγάπησα τον κινηματογράφο από τις ταινίες που έβλεπα πιτσιρικάς στα θερινά «Πλανήτης» και «Βιολέτα» στη Βούλα. Δεν ήξερα τότε τη λέξη «σκηνοθέτης», ήταν απλά ο τελευταίος από τους τίτλους που ανυπομονούσα να τελειώσουν και να

Δεν αγάπησα τον κινηματογράφο μέσω μιας ταινίας ή ενός δημιουργού. Τον αγάπησα μέσω της μαγείας της κινηματογραφικής αίθουσας. Ήμουν ακόμη στο δημοτικό, στα Τρίκαλα, όταν άρχισα να βγάζω το χαρτζιλίκι μου δουλεύοντας στον κινηματογράφο Αχίλλειον,

Α΄ ΠΡΑΞΗ [Έναρξη. Εικόνα σέπια σε οθόνη: αρμυρίκια, παραλία, με το νερό της θάλασσας να σβήνει στραφταλίζοντας στην άμμο. Ακούγεται η φωνή της γυναίκας: Ερχόμαστε από το παρελθόν ή από το μέλλον; (Παύση) Μου είπε

Στην παραλία εκείνητης δεκαετίας του ‘70που πήγαμε τόσο ξαφνικά ένα προηγούμενο βράδυκρυμμένοι πίσω απ’ τον μικρό βράχοπροστατευμένοιπερνώ τα δάχτυλα πάλι και πάλιστα σγουρά μαλλιάΕίδες; Το μαγιόπράσινο μπικίνι, βαθύ πράσινο γεύση βελούδουσε περίμενε υπομονετικάμε σιγουριάΚι έπειτα

Κύλιση στην κορυφή