Κείμενα

Μπορεί να ξενίζει ο τίτλος, όμως ο Χρήστος Γιανναράς συνέδεσε τη θεολογία του και τη φιλοσοφία του με τη σημασία της λέξης «έρως», γεννώντας σε πολλούς έναν προβληματισμό για το πόσο χριστιανική ήταν η αναφορά

τινὰ νοητὴν εἰδωλολατρείαν εἰδωλοποιοῦντες ἐν ἑαυτοῖς,τὰ μὴ ὄντα ὠς ὄντα ἔχουσιΜέγας Βασίλειος …βαραίνει η θεολογική αναπηρία πάνω στη ζωή του τόπου:αλλοτριώνει την Εκκλησία, αποπροσανατολίζει τη διανόηση,εγκαταλείπει ανερμάτιστη την πολιτική, αφήνειδίχως νόημα, μέσα στον παραλογισμό και

Jagten(The Hunt)2012Σκηνοθεσία: Τόμας ΒίντερμπεργκΗθοποιοί: Μαντς Μίκελσεν, Τόμας Μπο Λάρσεν, Ανίτα Βέντερκροπ Για τη φαντασία των παιδιώνγια την πραγματικότητα των ενηλίκων που δεν είναι πια παιδιάγια τα ελάφια που είναι κάτι παραπάνω από παιδιάκαι δεν πρέπει

Ο Μιχάλης Γκανάς είναι ο ποιητής της γενιάς του που κατεξοχήν διαμόρφωσε τη φωνή του στην ύπαιθρο και στην προφορική παράδοση του τόπου του και, συγχρόνως (αυτό το «συγχρόνως» κάνει όλη τη διαφορά), είναι ο

Στο όγδοο άσμα του Νέου Ερωτόκριτου, που έχει τον τίτλο Η Νεκρή Πολιτεία κι Ο Γυρισμός, ο Ρωτόκριτος, ελευθερωμένος από τα πάθη – τη νοερή φυλακή όπου έζησε ψυχικά την άβυσσο της Κόλασης –,[1] αποφασίζει

Από τους επιδραστικότερους στοχαστές των τελευταίων δεκαετιών στην Ελλάδα, ειδικά στον χώρο της φιλοσοφικής θεολογίας και της θεολογικής φιλοσοφίας αντίστοιχα, ο Χρήστος Γιανναράς δεν άφησε αδιάφορους τους θεολόγους και την εκκλησιαστική ιεραρχία.[1] Μια σειρά μελετών

Με αφορμή τον θάνατο του Μιχάλη Γκανά και την επιστροφή στην ποίησή του, σκέφτομαι πως δύο είναι οι κύριες κακοδαιμονίες της ελληνικής ποίησης σήμερα. Θα κατέγραφα τρεις, επέλεξα όμως ν’ αναφερθώ μόνο στις δύο, καθώς

Παθιασμένος και συνάμα γλυκύτατος άνθρωπος, διαβασμένος πολιτικός αναλυτής, μαχητικός στην αρθρογραφία του φιλοευρωπαϊστής (με δυναμική παρουσία στην επώδυνη εποχή του δημοψηφίσματος), λάτρης και ακάματος πρεσβευτής της ρωσικής λογοτεχνίας (που την είχε σε βάθος σπουδάσει μαζί

Το ζήτημα σε οποιαδήποτε Πολιτική Θεολογία είναι από πού αντλεί το θεμέλιό της και, στην περίπτωση μιας Χριστιανικής Πολιτικής Θεολογίας, αν το αντλεί από τη χριστιανική εσχατολογία ή από εναλλακτικές μορφές ενδο-ιστορικών ιδεολογιών. Στοχαστές, όπως

Ο Χρήστος Γιανναράς θεωρείται συχνά ως ένας παραδοσιαρχικός θεολόγος ή ως ένας νοσταλγός της χαμένης ελληνοτροπίας. Είναι, όμως, ταυτοχρόνως ένας άνθρωπος που λαμβάνει πολύ στα σοβαρά το βίωμα του ανθρώπου της νεωτερικότητας και της ύστερης

Κύλιση στην κορυφή