Κείμενα
- Κείμενα
- Καρολίνα Μέρμηγκα
Το τραγούδι «Killing Me Softly With His Song» της Λόρι Λίμπερμαν, το έκανε επιτυχία η Ρομπέρτα Φλακ το 1973. Από τότε έχει τραγουδηθεί από πολλούς, με πολλούς τρόπους. Eγώ το πρωτάκουσα σ’ ένα μικρό και
ΓΡΑΜΜΑ Γιάννο μου, με συγχωρείς που σ’ άφησα τόσα χρόνια να με περιμένειςέξω απ’ το café Journalξέρεις, σ’ έβαλα σε ποίημα Γιάννο μουπως χρόνια με περιμένειςαγέραστος, ίσως μόνο λίγο θυμωμένος–είσαι Γιάννο μου;–Δεν ξεχνώ τα δάκρυά σου
Ελένα Μεδέλ: Ragazza Συμπαθάτε με–ονειρεύομαι ότι σας σταματώ στη μέση του δρόμου–,έχετε την καρδιά μουκολλημένη στη σόλα του παπουτσιού σας Και, τότε,ανακαλύπτω επιπλέον ότι με τυλίγουντα γλυκά ήρεμα βιολετί μάτια σας. Elena Medel: Ragazza Discúlpeme-sueño
ΑΛΑΓΟΝΙΑ ΤΑΫΓΕΤΟΥ Και τώρα στέκω ν’ αγαπώ τα δευτερόλεπτα. Μ’ άγνωστη καταισχύνη. Και κάτι πεύκα.Με το ’να μάτι στο μνήμα και τ’ άλλο στη μνήμη και το τρίτο επίσης στο μνήμα.Αφού να χαρώ δεν μπόρεσα
- Κείμενα
- Γιώργος Πινακούλας
Ένα απ’ τα σημαντικότερα γεγονότα της πνευματικής ζωής στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης ήταν αναμφίβολα το συνέδριο «Συγγραφέας και εξουσία», που διεξήχθη στην Αθήνα από τις 21 ως τις 25 Σεπτεμβρίου 1984. Το συνέδριο διοργανώθηκε από
(Απόδοση: Πάνος Στασινός) ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ Αν δε γυρίζω με τ’ αμάξι έξω,Ρόλο πολύ σημαντικό θα παίξω.Αν πριν τις δέκα πέφτω στο κρεβάτι,Ίσως ξαναποκτήσω αυτό το «κάτι».Αν απ’ τις διασκεδάσεις όλο απέχω,Μάλλον σπουδαία εξέλιξη θα έχω.Μα εγώ
Ο πυροβολισμός μάς πήρε το κεφάλι. Ντουφεκιά στον αέρα, κάλλιστα όμως μπορούσε να φύγει λοξά και να βρει τις χεσμένες μας φάτσες. Ο τρόμος γκρέμιζε στο χώμα και τον πιο αναίσθητο κλέφτη. Είχαμε αναρριχηθεί στην
Ι. Από το φωςπου είδαστα μάτια σουΤότεΠήγασε και πάλιη επιθυμίανα ζήσω ❧ ΙΙ. Κι αν γινόσουν ο κήπος μου;Με μυρωδιά δεντρολίβανουμε τούφες φτέρης αρχαίαςμυθικήςαυτής που ανοίγει τις πόρτεςτου άλλου κόσμου ❧ ΙΙΙ. Ίσως πρέπει να
Πιάσε τα μαλλιά σου πίσω μη μου ρίξεις καμιά τρίχα στο φαΐ, πήγαινε στην άκρη, όχι έτσι, άσε θα το κάνω εγώ –η θεία Μυρσίνη μοιράζει διαταγές σκυφτή, με τα χέρια απλωμένα πάνω από τα
- Κείμενα
- Αναστάσης Βιστωνίτης
[1] Κάθομαι στο πάτιο μιας μικρής πανσιόν απέναντι από το δυτικό άκρο της λίμνης Μποχίν, η οποία απέχει μια ώρα με το αυτοκίνητο από τη Λιουμπλιάνα. Ανάμεσα στη λίμνη και την πανσιόν μεσολαβεί ένας επαρχιακός