Ποίηση
Δεν γράφω για τους ζωντανούς, γράφωγια τα φαντάσματα. Γιατί κι η ποίηση μελέτη θανάτου είναικι ολόκληρη η ζωή, κινούμενες εικόνες,χίμαιρες των πραγμάτωνπου τώρα σαν τις στιγμές κυλούνκι αύριο θα ’ναι αναμνήσεις Δεν γράφω για τους
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Να έρθω μαζί σου θέλω απόψε θηρίο.Τα μαλλιά μου εκτείνονται στις λεωφόρουςτρέχουν σαν λύσεις ποταμών,θρόμβοι αίματος παλιννοστούντων στις αρτηρίες της πόληςνυκτόβια πτηνά γεννούν τ’ αυγά τους στο μυαλό.Βαραίνει και περισσεύει το άναρχο χέρι
στην Χριστίνα Καραντώνη‒ φίλην ημιαντοχής λοιπόν τζάμπα λυσσάτε εδώ πιο τζά-μπα πάλιν τρώγεστε ρε πέστε μιανοπού ν’ απίστησα πτυχήν μίαν άμαμου πείτε θαν περιορίσω αξιακά ω-σάν νέον τι νέο νιάνιαρον τ’ αυγόν συντη σαλιάρα μελάτον
Όλα στη ζωή είναι θάνατοςΕκτός από κάτι εξελιγμένα είδηΟργανισμώνΌπως ας πούμε τις σαύρεςΓιατί έρπουνΉ τις χελώνεςΓιατί μαθαίνουν να κουβαλούνΑνέτοιμο βάρος Υπάρχει και η θάλασσαΜε τους χιλιάδες παγωμένους νεκρούς τηςΤο αποσυρμένο ρήμα αγαπώΆκλιτοΜεταβατικόΆκληρο Και οι άνθρωποι
ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ Τριάντα περίπου μέρεςΠασχίζει τὸ φεγγάριΝὰ βρεῖ τὸν τέλειο κύκλο τουΜὰ δὲν τὸν χαίρεται γιατὶΤὴν ἄλλη μέρα κιόλαςΞεφτίζουν τοῦ κύκλου οἱ κλωστὲςΚαὶ λίγο λίγο τὸ πανὶΞηλώνεται Ὅπως ξηλώνεται ἡ ζωή μουΜὲ τοὺς μισοὺς συνήθως
Μικρή μαύρη θεά από έβενοΛεπτό σώμαλεπτός ψηλός λαιμόςλεπτό πρόσωπολεπτά ανάγλυφα της κόμμωσηςΓραμμές αρμονικές ήρεμης τέχνηςΤο χέρι του τεχνίτη σοφόπέρασε μαλακά πάνω στις καμπύλεςσέβας για την ομορφιά της Ιερή δύναμη του βλέμματοςΑπ’ την κοιλιά ξεπροβάλλειμικρό κεφαλάκι
«γιά ελάττωσε την ένταση ξαπλώνουντέτοιαν ώρα πια οι γείτονες χαμήλωσ’ τοεπομένως είτε κλείσε το κι εντελώς»φαιδρά βεβαίως στο ράδιον η άπ-οψη αφορώσα πού αλλά πού να εκ-τιμηθεί όταν προ ετών ο αυτός στουςσυμμαζεύοντάς τον νυν
Τα παιδιά-σχολείο.Σε τρεις ημέρες ραντεβούκαι γάλα στο ψυγείο.Πήρε καινούργιααθλητικά,μπισκότα στο γραφείο.Το βράδυίσως σινεμάκαι τα παιδιά-ωδείο ❧ Εν τω μεταξύκατέρρευσε τοστερέωμα έσπασεσαν βιτρόενώ εμείς ανίδεοιακούγαμετους ήχουςνασωπαίνουν ❧ Και έγινεηλιοβασίλεμααλμυρό μεταλλικόενώ εμείςανίδεοιακούγαμε τις εποχέςνα αλλάζουν ❧ Η
[ΑΤΙΤΛΟ] λείπουν από τα χέρια μου λατινοαμερικάνικα ποιήματα και του καναπέ σου η μυρωδιάαπό σένα μου ʼχει μείνει στην καρδιά ένα φύσημα κι η βεβαιότηταπως η ψυχοσύνθεση της τάξης μας λούζεται με φωτιάόπως η σκέψη
Ένα κορίτσι γλιστράει απαλά με το skateboardαπό τη μία άκρη της ράμπας στην άλλημοιάζει να κυλάει μέσα σε φως και γελάειτην φωνάζουν πριγκίπισσατο όνομά της είναι Νουρχάνξέρει τις καλύτερες φιγούρες με τη σανίδαλυγίζει τα γόναταακουμπάει