Ποίηση
Είμαι μια καταστροφή αεικίνητη,οργισμένη θάλασσα,σύννεφο που φουσκώνει την κοιλιά του,ποτάμι που κλοτσά τις πέτρες του,χώμα που πόδι κανενός δεν πάτησε γιατί μέσα τουριζώναν αγκάθια,μεταμελημένη κόλαση,αμεταμέλητος παράδεισος,ταραγμένο γέλιο, κόκκινος επίδεσμος,όξινα δάκρυα, πληγωμένα σπλάχνα,νεφρό θλίψεις φορτωμένο,σιδερένια πέτρα,μεσημέρι
ΡΗΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ Στο αεροδρόμιοόταν χάνω τον κόσμοόταν τρέμουν τα πόδια,οι άγνωστοι ξένοιπου περνούν με βαλίτσεςας με δουνας μ’ ακούσουν. Άραγε θα μπορέσων’ αρθρώσω «βοήθεια»σε μια γλώσσα γέφυραπου θα ξέρουν κι εκείνοιή θα βγει από μέσα
ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Το τραίνο της αγάπηςΑγνοείΤο σκληρό αλάτιΠου μ’ αυτό κάθε πρωίΗ χοντρή κυρίαΠλένει το σώμα τηςΔιατηρώντας την απόστασηΑνάμεσαΣτους λευκούς και τους μαύρους,Ενώ σ’ ένα σκοτεινό τούνελΑιφνίδιες λάμψειςΦωτίζουνΤο αλφάβητοΜιας αγέννητης γλώσσαςΣε μια ρόγα
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής Γιὰ σένανε ποὺ ξέρεις πῶς τραγουδάει ἡ πέτρακαὶ ποὺ ἡ εὐαίσθητη τοῦ ματιοῦ σου κόρη ξέρει πιὰ τὸ βάρος νὰ μετράει ὁλόκληρου βουνοῦ ἐπάνω σὲ γλυκό μάτι,καὶ πῶς ὁ ἠχηρὸς ὁ βόγκος
Δεν γράφω για τους ζωντανούς, γράφωγια τα φαντάσματα. Γιατί κι η ποίηση μελέτη θανάτου είναικι ολόκληρη η ζωή, κινούμενες εικόνες,χίμαιρες των πραγμάτωνπου τώρα σαν τις στιγμές κυλούνκι αύριο θα ’ναι αναμνήσεις Δεν γράφω για τους
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Να έρθω μαζί σου θέλω απόψε θηρίο.Τα μαλλιά μου εκτείνονται στις λεωφόρουςτρέχουν σαν λύσεις ποταμών,θρόμβοι αίματος παλιννοστούντων στις αρτηρίες της πόληςνυκτόβια πτηνά γεννούν τ’ αυγά τους στο μυαλό.Βαραίνει και περισσεύει το άναρχο χέρι
στην Χριστίνα Καραντώνη‒ φίλην ημιαντοχής λοιπόν τζάμπα λυσσάτε εδώ πιο τζά-μπα πάλιν τρώγεστε ρε πέστε μιανοπού ν’ απίστησα πτυχήν μίαν άμαμου πείτε θαν περιορίσω αξιακά ω-σάν νέον τι νέο νιάνιαρον τ’ αυγόν συντη σαλιάρα μελάτον
Όλα στη ζωή είναι θάνατοςΕκτός από κάτι εξελιγμένα είδηΟργανισμώνΌπως ας πούμε τις σαύρεςΓιατί έρπουνΉ τις χελώνεςΓιατί μαθαίνουν να κουβαλούνΑνέτοιμο βάρος Υπάρχει και η θάλασσαΜε τους χιλιάδες παγωμένους νεκρούς τηςΤο αποσυρμένο ρήμα αγαπώΆκλιτοΜεταβατικόΆκληρο Και οι άνθρωποι
ΟΙ ΚΥΚΛΟΙ Τριάντα περίπου μέρεςΠασχίζει τὸ φεγγάριΝὰ βρεῖ τὸν τέλειο κύκλο τουΜὰ δὲν τὸν χαίρεται γιατὶΤὴν ἄλλη μέρα κιόλαςΞεφτίζουν τοῦ κύκλου οἱ κλωστὲςΚαὶ λίγο λίγο τὸ πανὶΞηλώνεται Ὅπως ξηλώνεται ἡ ζωή μουΜὲ τοὺς μισοὺς συνήθως
Μικρή μαύρη θεά από έβενοΛεπτό σώμαλεπτός ψηλός λαιμόςλεπτό πρόσωπολεπτά ανάγλυφα της κόμμωσηςΓραμμές αρμονικές ήρεμης τέχνηςΤο χέρι του τεχνίτη σοφόπέρασε μαλακά πάνω στις καμπύλεςσέβας για την ομορφιά της Ιερή δύναμη του βλέμματοςΑπ’ την κοιλιά ξεπροβάλλειμικρό κεφαλάκι