Ποίηση
«γιά ελάττωσε την ένταση ξαπλώνουντέτοιαν ώρα πια οι γείτονες χαμήλωσ’ τοεπομένως είτε κλείσε το κι εντελώς»φαιδρά βεβαίως στο ράδιον η άπ-οψη αφορώσα πού αλλά πού να εκ-τιμηθεί όταν προ ετών ο αυτός στουςσυμμαζεύοντάς τον νυν
Τα παιδιά-σχολείο.Σε τρεις ημέρες ραντεβούκαι γάλα στο ψυγείο.Πήρε καινούργιααθλητικά,μπισκότα στο γραφείο.Το βράδυίσως σινεμάκαι τα παιδιά-ωδείο ❧ Εν τω μεταξύκατέρρευσε τοστερέωμα έσπασεσαν βιτρόενώ εμείς ανίδεοιακούγαμετους ήχουςνασωπαίνουν ❧ Και έγινεηλιοβασίλεμααλμυρό μεταλλικόενώ εμείςανίδεοιακούγαμε τις εποχέςνα αλλάζουν ❧ Η
[ΑΤΙΤΛΟ] λείπουν από τα χέρια μου λατινοαμερικάνικα ποιήματα και του καναπέ σου η μυρωδιάαπό σένα μου ʼχει μείνει στην καρδιά ένα φύσημα κι η βεβαιότηταπως η ψυχοσύνθεση της τάξης μας λούζεται με φωτιάόπως η σκέψη
Ένα κορίτσι γλιστράει απαλά με το skateboardαπό τη μία άκρη της ράμπας στην άλλημοιάζει να κυλάει μέσα σε φως και γελάειτην φωνάζουν πριγκίπισσατο όνομά της είναι Νουρχάνξέρει τις καλύτερες φιγούρες με τη σανίδαλυγίζει τα γόναταακουμπάει
Αυτή εδώ είναι η ιστορία του Κόμη:Σκύλος ράτσας, ξανθός, μεγαλόσωμος,Πλην, μιας προχωρημένης ηλικίας.Παρά τα βογγητά της κατάπληξης,Την ανίσχυρη προσπάθεια ν’ ακολουθήσει,Εγκαταλείφθηκε από κατάφορτο όχημα.Βρέθηκε νύχτα να διασχίζει την Εθνική Οδό,Ακούστηκε ο γδούπος του σώματός τουΚαθώς
ΜΟΝΟΠΛΑΝΟ ΣΤΗ ΝΑΞΟ Στον Γιώργο Σ. Όταν αντίκρισε τη θέα απ’ το μπαλκόνιη μαία γεννημένη στα Φιόρδίσως να σκέφτηκε πως στη ζωή της για πρώτη φοράμπορούσε πια να ξεγεννήσειδικές της αποκλειστικά εικόνες.Και είπε αμέσως: «Το
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής ΣΕΙΣΜΟΣ Ξύπνησα και το χώμα των ονείρων έλειπε κάτω απ’ το κρεβάτι μου.Μια τυφλή στήλη στάχτης ταλαντευόταν στη μέση της νύχτας,και σε ρωτάω: πέθανα;Δώσ’ μου το χέρι σου σε τούτη τη ρωγμή
Μετάφραση: Γιώτα Τεμπρίδου ΤΟ ΓΥΜΝΟ η nina κάθεται στον διάδρομο, το πρόσωπό της είναι νυσταγμένο και είναι εντελώς σιωπηλή, θέλει να είναι εντελώς σιωπηλή, κάθομαι στην κουνιστή πολυθρόνα δίπλα της, καθόμαστε σιωπηλές, βγάζω το τετράδιό
Μετάφραση: Ηλίας Κεφάλας ταχύτατες νεροκορφέςκύματα στο σούρουπο γραμμέςπάνω στο νερόκακογραμμένεςμε νερό κι όλο να λιγοστεύει το φως ❧ από τη μια στιγμή στην άλληη σκιά της νύχταςκηλιδωμένη με σκουρότερες σκιές κι όλο να λιγοστεύει το
ΟΜΟΙΩΜΑ ΠΤΗΣΗΣ – Κάποιες φορές η σκόνη περιέχει αστέριαείπε η Μάρθα καθώς τίναζε προσεχτικάένα σκουριασμένο τριαντάφυλλο στην άκρη του καμβά – Είμαι το ελάχιστο μόριο που ονειρεύεται, είπε η Μαρία,πολύχρωμες κουρτίνες βροχής με παρασέρνουνκαι τα