Οκτώβριος 2020

Ένα από τα πρώτα πράγματα που σε εντυπωσιάζουν στην Αυστραλία είναι η μοίρα των ποιητών της. Τί χρειάζονται αλήθεια οι ποιητές σε μια χώρα διχασμένη ανάμεσα στη λήθη του παρόντος και την αδυναμία να απογαλακτισθεί
Το βλέπω, κοντεύουν να το φράξουν τα θαμνόμουρα μονοπάτι πολύτιμο, κατευθείαν μας πάει στον ουρανό, αλλά πάντα μας φέρνει πάλι πίσω
Η Πλυτά κατέχει την αξιοζήλευτη θέση της πρώτης σκηνοθέτιδος σε ένα επάγγελμα κατεξοχήν ανδροκρατούμενο, σε έναν χώρο άκρως πατριαρχικό και μια κοινωνία υπερβολικά φαλλοκρατική.
Καμιά φορά σε σκέφτομαι τα μεσημέρια κλεισμένο στην ανάσα σου άσπρο σε κάλυκες φθορίου. Με λέξεις χλιαρές απολυμαίνεις τα τοιχώματα των ποιημάτων κρυώνεις ως το κόκκαλο.
Έχει τόση ομορφιά η θλιμμένη ευγένειά της. Λάμπει η αθωότητά της. Λάμπει απ’ αυτό που δεν ξέρει. Από το απρόσμενο που θ’ αντικρύσει. Ίσως γι’ αυτό η προσέγγισή της στον άλλον είναι δισταχτική. Ένας δισταγμός
Όλη τη νύχτα καίγεται η ενδοχώρα, κάθε νύχτα Δεν βλέπεις τίποτα, τίποτα δεν ακούς – Μετακινούνται βίαια τα σύνορα, οι ήπειροι Κοπάδια πληθυσμοί αλλόφυλοι και ετερόδοξοι
Νικόλας Σεβαστάκης. Αυτό τον Σεπτέμβρη κυκλοφόρησε στη Γαλλία το καινούργιο βιβλίο του κοινωνικού επιστήμονα και μελετητή των συναισθημάτων Ζορζ Βιγκαρελλό. Ο τίτλος είναι ενδεικτικός: Ιστορία της κόπωσης.
Συνήθεις είναι οι αντιμαχίες (για να μη γράψω «σκυλοκαβγάδες») μεταξύ συγγραφέων διασήμων μυθιστορημάτων και σκηνοθετών που μετέφεραν τέτοια έργα στη μεγάλη οθόνη.
Η γκάφα ολκής με τα δύο ορθογραφικά λάθη στο αναμνηστικό γραμματόσημο των ΕΛΤΑ για τα 2500 χρόνια από τη Μάχη των Θερμοπυλών έχει ήδη καταγραφεί στις «ιστορικές» γκάφες!
Αρκετοί συγγραφείς, ιδίως νεότεροι, ισχυρίζονται ότι ξεκίνησαν να γράφουν χωρίς τη φιλοδοξία να εκδοθούν. Δηλώνουν ότι δεν θα τους ενοχλούσε αν το κείμενό τους έμενε καταχωνιασμένο σε ένα συρτάρι ή ξεχασμένο σε έναν σκληρό δίσκο.
Κύλιση στην κορυφή