Ιανουάριος 2026

Track #344 / Δεδηλωμένοι δύτες στη διαύγεια, στη διάρκεια, στη διαύγαση. Track #345 / Ιδρυτική Συνθήκη της Συγγραφής του Μυθιστορήματος, 22: Let Us Compare Mythologies. Track #346 / Στα τέλη του 1977, στην Κυψέλη, στο

Μετάφραση: Βίκυ Κατσαρού ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ Σε κάθε στιγμή, στην αρχή και στο τέλος,στο μέτρημα μιας ζωής, σκυθρωπής από το πλήρες πένθος,απομένουμε δίχως αύριο ή αρχή,ξεθωριασμένοι από την ηλικία και την απόσταση, λεηλατημένοι από ψεύδη,ανίκανοι

Ανδρέας Κεντζός, Άνθρωπος του Θεού, Αιγόκερως, Αθήνα 2025. Το έργο του Ανδρέα Κεντζού έχει ως θέμα του το πώς θα ήταν ένα μεταφυσικό έγκλημα, ένας φόνος, ο οποίος δεν μπορεί να αναχθεί εξαντλητικώς σε ψυχολογικά

Στον «Άγιο Κοσμά» πηγαίναμε κάθε Κυριακή σχεδόν. Ήταν η εποχή λίγο μετά το Κύπελλο Ευρώπης, τέλη δεκαετίας 1980, αρχές ʼ90, όταν η επιδημία του μπάσκετ είχε εξαπλωθεί για τα καλά στη χώρα. Μαζευόμασταν τα ξαδέρφια

Ακόμη και σήμερα, θεωρώ τον εαυτό μου ένα παιδί του Ψυχρού Πολέμου. Ίσως γιατί ήταν τόσο βαθιά χαραγμένη στο νου μου η διπλή όψη της Ευρώπης, ώστε όλη μου η κοσμοθεώρηση αντλούσε από εκείνη την

Ο Αναγνωστάκης έγραψε το άρθρο «Και πάλι για τον υπερρεαλισμό» το 1946, όταν ήταν μόλις 21 χρόνων. Μέχρι τότε είχε ήδη δημοσιεύσει τις Εποχές και είχε υπάρξει αρχισυντάκτης σε δύο φοιτητικά περιοδικά, στο Ξεκίνημα (1944)

Ας γυρίσουμε τον χρόνο στο μακρινό 1970, όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, τότε που γίνονταν τόσες εκρήξεις μέσα στο μυαλό μου. Μαθητής Δευτέρας στο Ζάννειο Πειραματικό Τεχνικό στον Πειραιά. Ένα Πρότυπο Γυμνάσιο αρρένων δύσκολο, που μαζί

Γεννηθήκαμε στο τέλος της δεκαετίας του ʼ80, σε μια Ελλάδα που ακόμα τραγουδούσε με ένταση, που οι Τρύπες έγραφαν στίχους για την απελπισία μας πριν καν μάθουμε τι σημαίνει η λέξη, που τα Ξύλινα Σπαθιά

Πολλά. Πάρα πολλά. Πολλά γεγονότα. Πολλά διαβάσματα. Αλλά και πολλοί. Πάρα πολλοί άνθρωποι προπαντός. Κι οι συνδυασμοί τους κάθε φορά, κάθε στιγμή, κάθε ώρα. Αλλά πάνω απ’ όλα τώρα πια, νομίζω, τώρα που με ξανασκέφτομαι

(Ημερολόγιο ενηλικίωσης 1977-2000) Γεννήθηκα το 1977, στην Αθήνα. Στην πόλη που δεν είχε μάθει ακόμη να τρέχει τόσο γρήγορα όσο σήμερα, αλλά ήδη λαχταρούσε να προλάβει το μέλλον. Οι δρόμοι στον Βύρωνα συναντούσαν ακόμα τις

Κύλιση στην κορυφή