Κυπριακή λογοτεχνία

Ο πρώτος καιρός ήταν ευχάριστος. Η αναπνοή σου έπαιρνε σιγά σιγά έναν φυσιολογικό ρυθμό, η πίεση στα τοιχώματα των αρτηριών σου ημέρευε, στο κεφάλι σου δεν βούιζαν μέλισσες, δεν σφύριζαν φίδια, δεν λυσσομανούσαν οράματα, στο

για όσους δυσκολεύονταινα ξυπνήσουν για τη δουλειά Ας υποθέσουμε ότι ο Θεός είναι η ζωή. Κι η ζωή είναι η ποίηση, η δημιουργία. Η φιλοσοφία του Κίρκεγκωρ διακρίνει τα αισθητικά, ηθικά και θρησκευτικά στάδια της

Σίγουρα, μα τι λέω, σιγουρότατα, η μάμμα μου (το δεύτερο μί τονισμένο με συμπυκνωμένη τρυφερότητα), η κοκώνα Θεοδώρα Χρίστου από το Πέλλα Πάης, με αγαπούσε περισσότερο απ’ οτιδήποτε στον κόσμο. Ίσως γιατί μια επιδημία πολιομυελίτιδας

χαμαιλέοντεςσε ερημικές γωνιέςδαγκώναμε αέρα για να χορτάσουμε(από μακριά πάντα θα φαίνεται πως μιλάμε, μόνες μας)σε κακοφωτισμένες διαβάσεις πεζώνκάτι κόλακες μας έπιναν το αίμαφωνή δεν είχαμε να φωνάξουμε φορτηγό!αμαρτίες γονέων τραύλιζαν αφυδατωμένες τύφλα να ’χειτο google

ΠΑΛΙΑΜΠΕΛΟ Κάθε μέρα πίνεις το κρασί της εξορίαςσε γραφεία θλιβερά κι ολόφωτους διαδρόμουςοι φρουροί γνωρίζουν καλά τις κινήσεις σου ανάμεσαστις φυλακές της σκέψης και στα κλουβιά της ψυχής.Πόσα χρόνια σ’ αυτό το παλιάμπελοπου το δέρνουν

  Στη μνήμη του Μιχάλη Πιερή Ο Ψαραντώνης θα εμφανιζόταν για άλλη μια φορά στην «Αξιοθέα», για να ερμηνεύσει τον «Ερωτόκριτο» κι εγώ ούτε που διανοούμουν ν’ αφήσω την ευκαιρία αναξιοποίητη. Συγκαταλεγόμουν, εδώ και πολλά

Παντρευτήκαμε στις 30 Ιουνίου, ο Αλέξανδρος τελείωνε το στρατιωτικό του, φύλαγε την άδειά του για τον γάμο και τις διακοπές, προτού φύγουμε για σπουδές: απόλυση, μήνας του μέλιτος και μετά μαζί στην Αγγλία, διοίκηση επιχειρήσεων

Γιατί εμείς σκληρά παλέψαμεσ’ απάτητα βουνάκαι κατακτήσαμε κορφές αιμάτινεςβαθιά πονέσαμε σαν σελαγίσαμε σ’ ακροθαλάσσια αθώρητασπονδή στο σώμακαι σπονδή στο χώμα. Γιατί εμείς με στίχους αναπεπταμένουςμυρίσαμε το άριστοκαι συνεχίσαμεφορέσαμε ανάποδα το πρόσωπο της ποίησηςβαφτίζοντας μια χούφτα

(Λλ_Ι_Ι_ΔΜ) Ένας γύπας –παραπεταμένος, χασιμιός, ποιος ξέρει;– ανακάτευε κάτι κόκκαλα με το ράμφος, μέσα στους νύχους του πευκοδάσους. Ομολογήστε όμως, πως δύσκολα θα περιμένατε να συναντήσετε ποτέ στη ζωή σας γύπες σε πευκόδεντρα, μα γι’

σκίζομαι στα δυο απ’ τον χρόνο SOPHIE LIES Όταν μας βρίσκει με την κόρη μου το σούρουπο στο πάρκο (συνήθως τις Παρασκευές) την ώρα που την κούνια σπρώχνω πιο ψηλά, πιο δυνατά, πιο – και

Κύλιση στην κορυφή