Αφιέρωμα

Η πρώτη μου παιδική ανάμνηση αντανακλά χωρίς υπερβολή μία αλλοτινή εποχή, πριν από πολύ-πολύ καιρό, σε κάποιον πολύ γαλαξία πολύ-πολύ μακριά. Είναι αρχές της δεκαετίας του 1980, επί της μίας και μοναδικής αγίας, ομοουσίου και

Γεννήθηκα το 1959. Έτσι το μεγαλύτερο μέρος της παιδικής μου ηλικίας και τα πρώτα χρόνια της εφηβείας συνέπεσαν με τη δικτατορία και τη μεταπολίτευση. Οι εμπειρίες εκείνων των χρόνων συνόδευσαν την ενηλικίωσή μου μαζί με

Γινόμαστε άραγε ενήλικες στα δεκαοκτώ; Νομικά, ναι, αναμφισβήτητα. Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι ένιωσα ενήλικας όταν έφτασα σε αυτή την ηλικία το 2017. Και όμως, τότε βρέθηκα ξαφνικά μόνος ανάμεσα στους τέσσερις λευκούς τοίχους ενός

Βαστώ με συμπάθεια τους κανόνες της λογοτεχνικής απόκρισής μου, κι ενώ αντιστέκομαι στην αγιοποίηση της μνήμης, αποκρίθηκα στο κάλεσμα του Δημήτρη Αγγελή — αφού όσο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο η γενιά μου μετατρέπεται σ’

Ακόμη και σήμερα, θεωρώ τον εαυτό μου ένα παιδί του Ψυχρού Πολέμου. Ίσως γιατί ήταν τόσο βαθιά χαραγμένη στο νου μου η διπλή όψη της Ευρώπης, ώστε όλη μου η κοσμοθεώρηση αντλούσε από εκείνη την

Ο Αναγνωστάκης έγραψε το άρθρο «Και πάλι για τον υπερρεαλισμό» το 1946, όταν ήταν μόλις 21 χρόνων. Μέχρι τότε είχε ήδη δημοσιεύσει τις Εποχές και είχε υπάρξει αρχισυντάκτης σε δύο φοιτητικά περιοδικά, στο Ξεκίνημα (1944)

Ας γυρίσουμε τον χρόνο στο μακρινό 1970, όταν ήμουν δεκατεσσάρων χρονών, τότε που γίνονταν τόσες εκρήξεις μέσα στο μυαλό μου. Μαθητής Δευτέρας στο Ζάννειο Πειραματικό Τεχνικό στον Πειραιά. Ένα Πρότυπο Γυμνάσιο αρρένων δύσκολο, που μαζί

Γεννηθήκαμε στο τέλος της δεκαετίας του ʼ80, σε μια Ελλάδα που ακόμα τραγουδούσε με ένταση, που οι Τρύπες έγραφαν στίχους για την απελπισία μας πριν καν μάθουμε τι σημαίνει η λέξη, που τα Ξύλινα Σπαθιά

Πολλά. Πάρα πολλά. Πολλά γεγονότα. Πολλά διαβάσματα. Αλλά και πολλοί. Πάρα πολλοί άνθρωποι προπαντός. Κι οι συνδυασμοί τους κάθε φορά, κάθε στιγμή, κάθε ώρα. Αλλά πάνω απ’ όλα τώρα πια, νομίζω, τώρα που με ξανασκέφτομαι

(Ημερολόγιο ενηλικίωσης 1977-2000) Γεννήθηκα το 1977, στην Αθήνα. Στην πόλη που δεν είχε μάθει ακόμη να τρέχει τόσο γρήγορα όσο σήμερα, αλλά ήδη λαχταρούσε να προλάβει το μέλλον. Οι δρόμοι στον Βύρωνα συναντούσαν ακόμα τις

Κύλιση στην κορυφή