Αφιέρωμα

Όποιος συνήθιζε να τριγυρνά στην εντός των τειχών πόλη στα τέλη της δεκαετίας του ʼ90, θα θυμάται σίγουρα έναν ηλικιωμένο κύριο, πολύ ντελικάτο, μ’ ένα παλιό αλλά καλοραμμένο σκούρο κοστούμι και κάτι στρογγυλά γυαλιά με

Ούτε που θυμάμαι πώς έγινε κι έσμιξαν οι εποχές στη Λευκοθέα. Ολόχρονα πια, τα πρωινά είχαν τις μυρωδιές της άνοιξης, τα μεσημέρια την κάψα των καλοκαιριών, τ’ απογεύματα τη δροσιά του φθινοπώρου και τα βράδια

Η τηλεόραση μετέδιδε πολιτική συζήτηση με εκπροσώπους κομμάτων. Λίγοι παρακολουθούσαν. «Α ρε απατεώνες», ακούστηκε να λέει ένας, «μπουρδέλο είστε, δεν κρατάτε το λόγο σας», είπε ένας άλλος και πρότεινε να αλλάξουν κανάλι γιατί σε λίγο

Υπάρχει κρητική ή ηπειρωτική ή θρακική λογοτεχνία ξεχωριστά από την ευρύτερη ελληνική; Κι αν η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα είναι «Όχι», στην Κύπρο συμβαίνει το ίδιο ή οφείλουμε να διερευνήσουμε τις ιδιαίτερες συνθήκες της

Η πεζογραφία της Κωνσταντίας Σωτηρίουκαι της Νάσιας Διονυσίου Δεν ανήκω στην κατηγορία εκείνων που πιστεύουν πως η ελληνοκυπριακή λογοτεχνία αποτελεί κατά οιονδήποτε τρόπο παρακολούθημα και κλάδο ή υποκλάδο της νεοελληνικής. Οι Κύπριοι συγγραφείς έχουν ούτως

Στα μήστραφα / Μιλλένιουμ* Που να ψυχομασ̆εί τζ̌αι να μεν ι-φκαίννει η ψυσ̌ή του, να πεθάνει τζ̌αι να μεν ησυχάσει πάλε, την κατάραν μου να ’σ̆ει, που να ψοφήσει τζ̆αι να μεν ι-βρεθεί χώμαν να

Ο Κώστας Βασιλείου κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην Κυπριακή Γραμματεία ως λογοτέχνης, στην Κυπριακή Εκπαίδευση ως εξαιρετικός εκπαιδευτικός και στην κυπριακή κοινωνία ως ενεργός πολίτης. Αυτές οι ιδιότητές του συνθέτουν το προσωπικό του όραμα που

Δεν είναι σίγουρο πως ζούμε σε ένα σώμα, ποιος ξέρει την ίδια στιγμή σε πόσα σπίτια ξεκουράζεται η ψυχή, σε πόσα μυαλά παιδεύεται, σε πόσα κάνει έρωτα. Δεν είναι εύκολο πράγμα να κλείσει κανείς την

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς Τα χέρια μου σφίγγουν ακόμα το διαβατήριο κι οι χτύποι της καρδιάς μου πάλλονται δυνατά σ’ ολόκληρο το σώμα μου καθώς βλέπω το νησί απ’ το παράθυρο του αεροπλάνου

Καρολίνα Ούνγκερ I Το τραγούδι τελειώνει. Οι τελευταίοι φθόγγοι εκρήγνυνται στο βάθος της αίθουσας. Ο ιδρώτας της μηχανεύεται εξεζητημένες χημικές ενώσεις. Το δέρμα της ολόλευκο πλάι στο πρώτο βιολί και το πρώτο βιολί είναι το

Κύλιση στην κορυφή