Αφιέρωμα

«Γιατί, ρε…» ψέλλισε. Δίχως ερωτηματικό. Ούτε τελεία. Αλλά σαν να γραπώθηκε εκείνο το ρε από μια απελπισία και τεντώθηκε τόσο, που κόντεψε να σπάσει. Μάγκωσε όμως. Κοκάλωσε η λέξη στο λαρύγγι του. Κι έγινε ένας

Πειραματίστηκε για αρκετή ώρα, με τον ρυθμό της αναπνοής, με τη στάση του σώματος, ώσπου κατάφερε, της φάνηκε, ν’ αδειάσει, κι έτσι όπως βάδιζε στον χώρο, γυρνώντας διαδοχικά το βλέμμα, χωρίς να προτρέχει σκεπτόμενη το

Ένας από τους πιο αυθόρμητους τρόπους με τους οποίους επισκέπτομαι ξανά διάφορα στάδια της ζωής μου είναι μέσω των ταινιών και πιο συγκεκριμένα, αλλά όχι αποκλειστικά, μέσω των αγαπημένων σινεμά που είχε κάθε πόλη στην

Προχωράει τελευταία, αφήνει τους άλλους να την προσπεράσουν. Έχει λόγο να βιαστεί; Το μόνο που χρειάζεται είναι να τον δει να «φεύγει». Κι ας ξέρει πως η ζωή δεν είναι σύνορο, στον ύπνο της μπορεί

ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ:   Θέλω να εκφράσω τη χαρά μου, κατ’ αρχήν, διά την παρουσίαν ουχί μόνο των εκπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και ιδιαιτέρως του Μακαριωτάτου εις την σύσκεψιν ταύτην ήτις ενέχει σπουδαιοτάτην σημασίαν διά το έθνος

Γεννιέμαι το 1992 από γονείς του ʼ60. Τριαντάρηδες, λίγο μεγαλύτερος ο μπαμπάς. Όλα ξεκινούν από το σπίτι μας κι ακόμα πιο πολλά από τα όλα ξεκινούν από το σχολείο, τις πρώτες παρέες και τα σημεία

Για να εξηγηθεί η επιθυμία του προπάππου μου να φύγει από την Ελαία, πρέπει να γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω και να πιάσουμε ένα άλλο νήμα της ιστορίας, με πρωταγωνίστρια τη Λένα την Παφίτισσα. Εκεί γύρω

Όταν τους είπα, βάλτε νερό στις στάμνες, πού να ’ξερα πως εκστασιασμένοι θα φώναζαν Θαύμα, Θαύμα. Εγώ ήθελα απλώς τα υπολείμματα στο μέσα μέρος, εκεί στο ανακάτωμα με το νερό κάτι να μοιάζει λίγο ως

Ναι, έχω. Εμείς οι Κυπραίοι μιλούμεν άλλωσπως. Εκφραζούμαστεν άλλωσπως. Τζιαι γράφουμεν άλλωσπως. («τζιαι» σημαίνει «και», ελπίζω να μεν σε δυσκολέψω πολλά.) Το ότι μιλούμεν άλλωσπως δεν είναι κάτι που σε ενδιαφέρει όμως, ξέρεις το. Τζιείνον

Ο πρώτος καιρός ήταν ευχάριστος. Η αναπνοή σου έπαιρνε σιγά σιγά έναν φυσιολογικό ρυθμό, η πίεση στα τοιχώματα των αρτηριών σου ημέρευε, στο κεφάλι σου δεν βούιζαν μέλισσες, δεν σφύριζαν φίδια, δεν λυσσομανούσαν οράματα, στο

Κύλιση στην κορυφή