011

ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΠΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Αν κάποτε έπρεπε να γράψω μια επιστολή σ’ έναννέο ποιητή, θα του παρέδιδα απλώς μια σελίδακατάλευκη. Τη ζωή μου την ξόδεψα σε ακατανόηταοράματα. Ονειρεύτηκα το χυμένο αίμα του πατέρα μουκαι τα ολόγυμνα

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ Στον δρόμο προς τα πράγματαέχασα τη ζωήστον δρόμο προς τις λέξειςέχασα τη γλώσσαΌλο ταξίδευα και ταξίδευαγια να μην σκουριάζωΑνέβηκα κορφές, πάτησα βυθούςείδα βουνά να σκάνενα σκεπάζουν την κωμωδίατων ανθρώπωνθάλασσες να καταβροχθίζουντην ψαροκασέλα την έπαρσηχόρεψα

Ο κόσμος άλλαξε άρδην μετά το πέρας των δύο καταστροφικών παγκόσμιων πολέμων του εικοστού αιώνα· έμειναν δίχως αμφιβολία για πολύν καιρό ανεπούλωτες οι χαίνουσες πληγές που επέφεραν στην ανθρωπότητα οι ανατριχιαστικές θηριωδίες του Ολοκαυτώματος, των

I.Μερικές φορές μπερδεύομαιΔεν ξέρω αν μου λείπεις εσύή το νερό II.Κι όμωςτα είδαστο χορτάριδίπλα δίπλαπέλματα γυμνάστη δροσιά III.Τα παιχνίδια του δάσους μαςείναι μυστικά μονοπάτιαμουσικές που ξεπηδούν πίσω από θάμνουςφώτααπρόσμεναλίγο πριν το χάραμα Τα παιχνίδια του

Είναι παράδοξο, ειρωνικό, και οπωσδήποτε ενδεικτικό το ότι σήμερα έχουμε προσκληθεί να συζητήσουμε για το «δυσχερές περιβάλλον» μέσα στο οποίο ασκείται, διαμορφώνεται και επιβιώνει η «νεοελληνική φιλολογία» εμείς που αποτελούμε μέρος των αιτιών της «κρίσης

Η συζήτηση ίσως πρέπει να αρχίσει από το βασικό ερώτημα: υπάρχει πράγματι κρίση στις ανθρωπιστικές σπουδές; Αν με τον όρο «κρίση» αναφερόμαστε σε καταστάσεις οι οποίες ξεφεύγουν από τα όρια που αντιλαμβανόμαστε ως φυσιολογικά και

1. Θα ξεκινήσω από πολύ παλιά, με δύο στίχους από το Ρ της Ιλιάδας (424-425) που οπτικοποιούν ‒δεν χρησιμοποιώ τυχαία ή καταχρηστικά τον όρο‒ τον «ορυμαγδό» της μάχης λίγο πριν ο αφηγητής επικεντρωθεί στη σκηνή

1. Σκοτεινή επαρχία ξεχασμένη από τον Θεό, βροχερό μετείκασμα της παιδικής ηλικίας. Εδώ πέρασα τα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια ανάμεσα σε χριστιανούς, μουσουλμάνους και τσιγγάνους και τώρα, έπειτα από μισό και πλέον αιώνα,

Στον τίτλο της ομιλίας μου χρειάζεται να προστεθεί, στα όσα ακροθιγώς θα θίξω στη συνέχεια, στη διδασκαλία και στην έρευνα για δύο λόγους: α) κινούμαστε εντός των πανεπιστημιακών θεσμών β) είναι, κατά την αντίληψή μου,

Α΄ Αντί προλόγου  Τις τελευταίες δεκαετίες είναι εμφανής η υποχώρηση των ανθρωπιστικών σπουδών στο διεθνές περιβάλλον. Δυστυχώς στη χώρα μας η υποχώρηση αυτή συνειδητοποιείται με μεγάλη καθυστέρηση ενώ σε μερικούς ακαδημαϊκούς, «πνευματικούς» και θεσμικούς κύκλους

Κύλιση στην κορυφή