018

Δεν αγάπησα τον κινηματογράφο μέσω μιας ταινίας ή ενός δημιουργού. Τον αγάπησα μέσω της μαγείας της κινηματογραφικής αίθουσας. Ήμουν ακόμη στο δημοτικό, στα Τρίκαλα, όταν άρχισα να βγάζω το χαρτζιλίκι μου δουλεύοντας στον κινηματογράφο Αχίλλειον,

Όταν ήμουν μικρός, σε ένα τεράστιο άλσος στην Νέα Φιλαδέλφεια ή εμένα μου φαινόταν τότε τεράστιο, υπήρχε ένας ζωολογικός κήπος, στα 90s είμασταν, υπήρχαν τώρα διάφορα, ξέρεις, αυτά τα ζώα που συναντάς στον Εθνικό Κήπο,

Όταν, το 1951, o Τζούλιαν Χάξλεϊ περιέγραφε τον διανθρωπισμό (transhumanism) ως απόπειρα σύλληψης της ανθρωπότητας με όρους «διαρκούς προσπάθειας υπέρβασης των εγγενών της ορίων και πορείας προς μια πληρέστερη πραγμάτωση των δυνατοτήτων της» μέσω της

Πονάει. Ζαλίζεται. Δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ — είχε το παιδί άρρωστο, χθες πήγε στον γιατρό, θα πάει μετά στους γονείς του. Φοβάται. Σταματά για μια στιγμή στον διάδρομο, πριν την πόρτα της τάξης. Ακουμπά

Οκτώβριο του 1959, ο Αναγνωστάκης γράφει στον Τάκη Σινόπουλο: «Πρέπει να βρούμε άρθρο για την οργισμένη γενιά και σύντομα. Θα μας σώσει από το πρόβλημα της ύλης του 6ου τεύχους που πρέπει να βγη ώς

Τι γλώσσα μιλάει το θέατρο; Εδώ και λίγο καιρό κατασταλάζει μέσα μου η πεποίθηση ότι το θέατρο είναι η μοναδική τέχνη σε θέση να κρατήσει τον άνθρωπο ως πρωτογενή δημιουργό στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Ότι η

Ο κινηματογράφος ήταν στην επαρχία όπου μεγάλωσα, στη Μαλεσίνα Φθιώτιδας, μια αναγκαία καθημερινή διαφυγή. Ένα ραντεβού από το οποίο δεν ήθελα να λείπω ποτέ, όποια ταινία και αν έπαιζε. Αγάπησα τον κινηματογράφο, πριν αγαπήσω κάποια

Η εποχή μας πάσχει από σχάση στις δύο βασικές διαστάσεις της νεωτερικής δημοκρατίας, που είναι αφενός η λαϊκή κυριαρχία και αφετέρου η προστασία των μειονοτήτων. Η διαίρεση αυτή προϋποτίθεται σε πλήθος πολιτισμικών πολέμων. Χαρακτηριστική είναι

Ποιος κυβερνά την υφήλιο; Το φιλόξενο ηλεκτρονικό περιοδικό Φρέαρ με προσκάλεσε να συμμετάσχω σ’ αυτήν εδώ την έκδοσή του με τίτλο «Πού πάμε; Προβλήματα της εποχής μας που απαιτούν επειγόντως επίλυση». Ομολογώ πως για να

Ζεις καθηλωμένος σε κοινωνικά δίκτυα και μήντια που βομβούν ακαταπαύστως. Η σιωπή θα ήταν θάνατος. Όχι ότι κι ο βόμβος είναι ζωή – ο σοσιαλ-ικός βόμβος δεν μεταφέρει πια νοήματα στο στομωμένο σου μυαλό. Παρακολουθείς

Κύλιση στην κορυφή