018

Το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025, ο Κύκλος Ποιητών διοργάνωσε ημερίδα στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων με θέμα «Καταγράφοντας το σύγχρονο ποιητικό τοπίο: τάσεις, θεματικές, προκλήσεις». Οι ανακοινώσεις παρουσιάζονται εδώ με βάση την αλφαβητική σειρά

Όπως ήταν αναμενόμενο, η εκδημία του Jürgen Habermas συνοδεύτηκε από πληθώρα έντυπων και ψηφιακών αφιερωμάτων, αλλά και αποσπασματικών, «αυθόρμητων», ευνοϊκών και αρνητικών κρίσεων για την προσωπικότητα και το έργο του. Τους θρήνους για την απώλεια,

Μετάφραση: Θέκλα Γεωργίου Είναι μια ήρεμη μέρα∙ το φως του ήλιου απλώνεται στα χωράφια της πεδιάδας. Λίγο ακόμη και θα ηχήσουν οι καμπάνες – ξημερώνει Κυριακή σήμερα. Ανάμεσα σε χωράφια σίκαλης, δυο παιδιά βρίσκουν τυχαία

Όλοι είμαστε πολιτικά όντα και, ως τέτοια, υποφέρουμε από την κοινωνική δυστυχία. Όλοι είμαστε μεταφυσικά όντα και, ως τέτοια, υποφέρουμε από την ανθρώπινη δυστυχία. B. Fondane Εύκολα διαμαρτύρεται κανείς. Ειδικά, εάν λησμονεί την κατηγορική προσταγή

Ο κινηματογράφος έμοιαζε σαν να ήταν εκεί από πάντα. Οι άνθρωποι που με πήραν απ’ το χέρι και μ’ έφεραν στον κόσμο του ήταν σίγουρα οι γονείς μου. Ο πατέρας μου ήταν λάτρης του κινηματογράφου

Δεν αγάπησα τον κινηματογράφο μέσω μιας ταινίας ή ενός δημιουργού. Τον αγάπησα μέσω της μαγείας της κινηματογραφικής αίθουσας. Ήμουν ακόμη στο δημοτικό, στα Τρίκαλα, όταν άρχισα να βγάζω το χαρτζιλίκι μου δουλεύοντας στον κινηματογράφο Αχίλλειον,

Όταν ήμουν μικρός, σε ένα τεράστιο άλσος στην Νέα Φιλαδέλφεια ή εμένα μου φαινόταν τότε τεράστιο, υπήρχε ένας ζωολογικός κήπος, στα 90s είμασταν, υπήρχαν τώρα διάφορα, ξέρεις, αυτά τα ζώα που συναντάς στον Εθνικό Κήπο,

Όταν, το 1951, o Τζούλιαν Χάξλεϊ περιέγραφε τον διανθρωπισμό (transhumanism) ως απόπειρα σύλληψης της ανθρωπότητας με όρους «διαρκούς προσπάθειας υπέρβασης των εγγενών της ορίων και πορείας προς μια πληρέστερη πραγμάτωση των δυνατοτήτων της» μέσω της

Πονάει. Ζαλίζεται. Δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ — είχε το παιδί άρρωστο, χθες πήγε στον γιατρό, θα πάει μετά στους γονείς του. Φοβάται. Σταματά για μια στιγμή στον διάδρομο, πριν την πόρτα της τάξης. Ακουμπά

Οκτώβριο του 1959, ο Αναγνωστάκης γράφει στον Τάκη Σινόπουλο: «Πρέπει να βρούμε άρθρο για την οργισμένη γενιά και σύντομα. Θα μας σώσει από το πρόβλημα της ύλης του 6ου τεύχους που πρέπει να βγη ώς

Κύλιση στην κορυφή